Blog 
Festa a Festa
RSS - Blog de Roxelio Xabier García Romero

Sobre este blog de A Coruña

Blog de festas e orquestras.


Archivo

  • 16
    Agosto
    2011

    Comenta

    Comparte

    Twitea

    O día que se foi o saxofón

    Padrón 2011 - Festas da Pascua

    Saxofonista da banda de música que amenizou este ano o Domingo de Pascua nas festas de Padrón / © Foto: roxegar 2011

    Publicamos hoxe en Festa a Festa un novo conto, o segundo, dentro do apartado de pequenos textos literarios que teñen que ver coas festas e verbenas galegas. Se abriamos hai un catro meses meses esta nova sección literaria da man dun texto de Xabier P. DoCampo, a historia dun cabaliño de madeira que quería baixar do carrusel para coñecer mundo, hoxe publicamos un conto de Manuel Rivas. A historia dun albanel que ten como segundo traballo tocar o saxofón nas verbenas.

    O texto de Rivas fará que moitos músicos de certa idade se vexan reflectidos nesta historia, bastante común noutras épocas e quizais aínda na actualidade. Esperamos que vos guste a selección literaria de hoxe.

    Orquesta Fania Blanco Show 2010 - saxofonista

    Saxofonista da orquestra Fania Blanco Show / © Foto: roxegar 2010

    O día que se foi o saxofón

    Meu pai non soportaba a matanza do porco nin de calquera outro animal, volátiles incluídas. Sufriu moito cando lle chegou a hora a un galo moi cantor. Miña nai non é que tivese precisamente vocación carniceira, pero si de dar de comer. Un dos peores días da súa vida foi cando se lle foi das mans un pato sen cabeza que seguiu voando sobre nós, Con bágoas nos ollas dixo: «Pobriño, ten moita electricidade!». O caso é que, facendo de tripas corazón, preparou amorosamente un arroz co galo barítono. Meu pai non comeu ese día. Permaneceu calado e melancólico diante do prato, remoendo a escala musical que o espertaba polas mañás. Pasado moito tempo, de cando en vez, aínda lle facía unha elexía ao galo, o que incomodaba a miña nai. [ ... ]

    Meu pai aprendera a ler partituras musicais antes que os libros. O solfexo antes que o abecedario. Saber sabía as primeiras letras, fora uns meses á escola, mais para ler e escribir de verdade aproveitou o tempo morto na mili do cuartel de Parga. Aquel rapaz que dende os doce anos corría de Sigrás á ponte de Cambre para, como outros moitos, saltar aos vagóns e ir traballar á cidade, aprendería de mociño, por unha feliz casualidade, a tocar a saxofón. Meu avó carpinteiro conseguiulle o instrumento en pago a algúns traballos. Manuel traballaba na obra e logo ía ás clases dun mestre que gañaba a vida tocando o piano nun club da noite coruñesa.

    Co tempo sería un bo albanel. Aínda que na mocidade o que amaba era o saxofón. Durante anos complementou os dous traballos. O salario da construción coas actuacións de fins de semana en verbenas e salóns de baile. Tocou en orquestras feitas, outras en improvisadas. Alí viñan contratar os vigairos dende as aldeas ou dos donos dos salóns de baile. A ruína dos salóns, iso botou atrás a moitos músicos. Era a vida do pardal. No verán, gran; no inverno, un inferno. Meu pai nunca deixou o traballo de albanel. Como o pardal, tiña medo do inverno. De meniños, viámolo marchar co saxofón á voIta da obra. Subía a un carromato cos compañeiros de orquestra, camiño moitas veces do lugar remoto, mesmo en terras estremeiras de León e Asturias. Até que aquel ritmo insoportable o venceu. [ ... ]

    O albanel, o amador profesional, deixou a música. Mais ficaba o saxofón. Para os nenas e a nai era o tesouro secreto da casa, adormecido alí na caixa, enriba do armario, á espera de tempos mellores. De cando en vez, o saxofón baixaba e ía pousar ás mans de meu pai. A última festa na que o oímos foi unha noiteboa. Tocou pasodobre, tocou bolero e mesmo unha panxoliña. Miña nai matábase a rir. Alí estaba o saxofonista creando harmonías.

    Un atardecer, chegou acompañado dun home. Os dous moi serios. Silandeiros. Meu pai entrou ao cuarto do casal e baixou a caixa do saxofón do armario. Os nenos botámonos a chorar. Era un pranto que non tiña acougo. Meu pai non contaba con aquilo. Víase tamén doído, pero sobre todo turbado por aquela reacción imprevista de solidariedade familiar co saxofón. Chamounos a un lado e dixo con voz grave:

    –Sabedes por que llo dou? A el faille falta para ganarse a vida.

    Nós chorabamos, si, pero coido que o máis apesarado era agora aquel home de ollos escuros e mostacho de ferradura. Mirámolo ir coa caixa negra. De súpeto, virou cara a nós. Meteu a man no peto e deunos unha moeda de cinco pesos.

    E logo marchou costa abaixo, na anoitecida, amoucado, como quen leva unha ánima da man.

    Manuel RIVAS El País, 21 de maio de 2010

     

    Denunciar
    Compartir en Twitter
    Compartir en Facebook