Blog 
Galdo-Fonte
RSS - Blog de Xosemanuel Galdo- Fonte

El autor

Blog Galdo-Fonte - Xosemanuel Galdo- Fonte

Xosemanuel Galdo- Fonte

puntadas, pespuntes e ganduxes

Sobre este blog de Sociedad

Roibén do Abrente


Archivo

  • 27
    Agosto
    2011

    Comenta

    Comparte

    Twitea

    A CRISE INTERMINABLE

    O exercicio de goberno en razón a seus resultados é determinante para establecer a solidez ou a fraxilidade do país, como tamén resulta indicativo, para percibir a eficiencia, ou no seu caso,    a incompetencia do partido político que por designación electoral resultou elixido para pórse á fronte do executivo do estado; pero a pesar do carácter concluínte deste contraste, a ironía democrática posibilita que os cargos proclamados permanezan no posto por máis que o compromiso electoral transformásese en fraude colectiva, ou que coas súas neglixencias e desacertos, facilitaran que os mercados entrasen a saco no manexo das finanzas do Estado desbaratando   súa estrutura socio económica,  o por implícito, provocando o afundimento da país.

    Salvo na banca e na actividade política onde seus operadores semellan ter unha insólita blindaxe no desempeño dos seus deberes, en calquera función profesional distinta, os executores de praxes incorrectas, pagan directamente os  desatinos xa sexa a través de sanción, inhabilitación ou correctivo; por tanto, resulta virulento que se protexan diverxencias ou desigualdades tentando maquillar os excesos cometidos, cando, os executivos bancarios partícipes do desastre, a tempo presente, seguen percibindo salarios en porcentaxes disparatadas á marxe da austeridade, tendo de sumarse a tal afronta, a actitude do protagonismo enfermizo dunha clase política   en rebaixas, pola inutilidade de resultados e, que, con todo, insisten en sentar súa fatídica   mediocridade en escano parlamentario.
     
    Mentres subsista a coincidencia de identidade entre os responsables materiais causantes do problema e os promotores da resolución,   é obvio que o estado das cousas permanecerá inalterable e, se as variables escénicas non toman dirección atinada, lonxe de atoparnos ante a continxencia dunha turbulencia financeira efémera, continuaremos   sumidos nunha crise interminable.
     
    Agora ben, os axustes aínda sendo totalmente necesarios non son a panacea de tratamento para a erradicación do problema; pensar   o contrario, é minimizar a escala da realidade e tentar negar a proxección do alcance da crise, que aínda que se desatou ao abrigo da enchente especulativa da burbulla inmobiliaria, agora, aquela realidade imputable ao individualismo dos insolventes debedores "ninja", deu paso á tempestade dunha crise global sen parangón como consecuencia dos incesantes ventos sementados polos especuladores financeiros que son quen en realidade moven a seu antollo a economía mundial.
     
    Aí é onde reside o problema esencial, pois a forza desta elite financeira ten suprema influencia sobre gobernos e políticos,   e por tanto, extensa capacidade para manexar a economía a satisfacción dos seus intereses. Vantaxe acentuada,   pola inexistencia reguladora dun sistema financeiro estatal que poña fin a tales privilexios; inducíndose, que mentres non se habilite ferramenta correctora, por carencia de lexitimidade, é absurdo aceptar a mensaxe subliminar dos grupos políticos pois a subordinación aos mercados revístelles   de insolvencia e manifesta desconfianza.
     
    Unha boa proba do actual expoñente  dominante represéntano os fondos de rescate, que, manipulando a percepción da realidade   preséntanse como recursos financeiros para evitar “in extremis” a quebra do país demandante; pero a realidade é outra, por canto, trátase dunha capitalización extraordinaria para satisfacer a débeda dos especuladores institucionais, é dicir, un xogo de monopoli con diñeiro alleo, cuxos receptores son un puñado de bancos e empresas comisionadas, que coa vista gorda do mundo político, están a robustecer  seu capital e multiplicar seus beneficios. Un negocio redondo para os mercadores de capital pero de resultados fatais para a cidadanía e as empresas afectadas por unha crecente deterioración das condicións socio económicas e do tecido produtivo.
     
    Polo visto, en foros políticos está  estendida a concepción, que a estabilidade económica consiste  en satisfacer os antollos dos mercados, iso ademais dun tópico é un despropósito de quen pensan que os mercados teñen ideoloxía política; mellor sería que os defensores deste aforismo deixásense de desatinos e decidisen recobrar a xerarquía de poder e mando que gratuitamente regaláronlle aos actores do imperio da usura. Non debesen esquecer que o endebedamento forma parte do negocio dos operadores de mercado, mentres que a función política ten por obxectivo establecer  as regras de funcionamento, os marcos regulamentarios e tolerancia de marxes, sen que tal determinación supoña derrogar dereitos fundamentais dos cidadáns nin os  mercantís do mundo empresarial.
     
    Xa que logo, nestas vésperas electorais non sería demais  unha reflexión polo cambio, para  así poder demostrarlle aos decepcionados electores, que votar ainda sirve para algo, e que é de interese facelo.
     
     

     

    Denunciar
    Compartir en Twitter
    Compartir en Facebook