Blog 
Galdo-Fonte
RSS - Blog de Xosemanuel Galdo- Fonte

El autor

Blog Galdo-Fonte - Xosemanuel Galdo- Fonte

Xosemanuel Galdo- Fonte

puntadas, pespuntes e ganduxes

Sobre este blog de Sociedad

Roibén do Abrente


Archivo

  • 16
    Febrero
    2013

    Comenta

    Comparte

    Twitea

    Cumprindo, que deber?

     Aquelas políticas  neoliberais  que pola súa alta dose de impopularidade  ocultáronse estratexicamente no fondo de armario  electoral, agora, pasados os comicios impóñense como obxectivo preferente.


     
     

    "Non cumprín coas miñas promesas, pero cumprín co meu deber". Quen anden distraídos da actualidade política, ao ler o contido  desta introdución; pola súa carga  de evasión  e a súa  tendencia  ao  pretexto, seguramente en primeiro termo    non dubidarían    en atribuír  a súa  autoría intelectual  á mente  exaltada dun militar golpista á usanza, que despois de atentar contra a orde constitucional, optase por xustificar  o seu  episodio involucionista amparándose  nunha interesada  interpretación  do cumprimento  do  deber.

     

    Pero contra todo prognóstico, neste caso  o autor  nin se esconde tras o anonimato nin tampouco vén ataviado con galóns   militares, pois aínda resultando  sorprendente, a paternidade  de semellante  desvarío,  ten de atribuírselle,  nin máis nin menos que    ao cidadán  Rajoy, quen para maior  proxección  de alarma,    na actualidade ostenta a  presidencia do goberno do país.

     

    Representa pois un problema, predicir se a lixeireza expresiva  do xefe do Executivo é consecuencia  dun  puntual trastorno de egocentrismo, se a actitude de extravío  obedece á  insuficiencia de hábitos democráticos,  ou se a súa  motivación vén causada  pola confluencia   de ambos os extremos .

    O que está fóra de dúbida,   é  a carga  reaccionaria   que dita  locución arrastra; por canto, resulta evidente  que  o   implícito  do seu contexto  atenta de forma intolerable e perigosa, contra o funcionamento  da  democracia e  contra a estabilidade  do  propio estado de dereito.

     

    Proba diso, simbolízao o feito de minimizar  relevancia ao  incumprimento continuado dos contraídos que terían que estar  supeditados ao mandato electoral. Mudanza, cuxa gravidade se dispara até pasar o límite  da falsidade, máxime cando o PP  non    satisfixo  nin unha soa das súas ofertas vinculantes; circunstancia que á parte de subtraer total solvencia ao seu facer político,  por infracción manifesta, anula  toda lexitimidade ao desempeño da función executiva  do  goberno, e por riba, suprime  o  poder de representación  aos membros das cámaras de representantes que utilicen  o seu voto para referendar   aquelas accións  que por contrapostas  supoñan  a consumación  do   maior desfalco  electoral da historia democrática.

     

    No entanto, se a infracción programática  non fose carga de desprestixio  suficiente, agora,  aquel candidato que en novembro do 2011 conquistara a vontade popular asegurando que a súa  conexión desde o goberno cos cidadáns estaría presidida pola sinceridade, a participación e a   transparencia. Resulta que  logrado o seu obxectivo,  "manda calar" aos cidadáns, e nun alarde  de arrogancia    marca distancias  a través dun  testemuño de prepotencia,  que acentúa o desengano, ao impor  que a súa  xerarquía está por encima da soberanía do Estado. Valga como alerta a tal afirmación, esa proclama   de fachenda ,  cando unilateralmente, dende a súa cobiza enfermiza, Rajoy,  decide suplir as normas de relación democrática por unha incoherente  e exasperada  interpretación do  cumprimento do deber.

     

    Tras esa manobra de obscenidade política cometida por quen se proclamara como un presidente previsible, se enmascara a infame misión dun deber ficticio, tras o cal, se oculta a verdadeira magnitude da maior fraude electoral cometida por unha forza política, e cuxo nivel de escándalo non ten parangón de contraste na temporalidade transcorrida dende os albores da transición.

     

    As súas graves derivacións poñen ao descuberto a escasa vocación democrática que profesan os membros do PP, aos que lles é indiferente gardar a palabra, como tamén crear distancia entre obrigarse cunha cousa ou facer diametralmente o contrario. De aí que ese recorrente "cumprimento do deber" do que tira asiduamente o inquilino da Moncloa, mais que un método de ruptura de lazos de obriga, haxa de adxudicárselle a función de sistema condutor polo que facer circular aquelas políticas  neoliberais  que pola súa alta dose de impopularidade  ocultáronse estratexicamente no fondo de armario  electoral, e que agora, pasados os comicios impóñense como obxectivo preferente.

     

    Polo tanto, xa non cabe a trivialidade de xustificarse na herdanza recibida, agora xa todos coñecemos os resultados e as consecuencias do que Rajoy insiste en denominar "cumprimento do deber". A masa electoral está ao tanto da metamorfose do embeleco, así como da imposición lexislativa dunhas medidas inspiradas nun neoliberalismo estéril. Mostra diso son os recortes en pensións, en sanidade ou educación, ao igual que a suba do IVE e ol IRPF, como asemade o rescate á banca,  as taxas xudiciais ou os soldos dos funcionarios; medidas todas elas de nula eficacia e que para nada representa o cumprimento de deber algún, que si, a consumación dunha fraude electoral sen precedentes.


     

    Denunciar
    Compartir en Twitter
    Compartir en Facebook