Blog 
Galdo-Fonte
RSS - Blog de Xosemanuel Galdo- Fonte

El autor

Blog Galdo-Fonte - Xosemanuel Galdo- Fonte

Xosemanuel Galdo- Fonte

puntadas, pespuntes e ganduxes

Sobre este blog de Sociedad

Roibén do Abrente


Archivo

  • 05
    Agosto
    2016

    Comenta

    Comparte

    Twitea

    Fene

    De en Marea a forte marusía

    Nunha sociedade  conformada   por  unha  maioría  sociolóxica e electoral de esquerdas, o  fácil camiño  que conduce  cara á confluencia, deixa de selo, cando a determinación do itinerario a seguir establéceno unilateralmente os expertos en desercións.

    De en Marea a forte marusía

    Se no conxunto da sociedade non hai unha auténtica vontade de cambio, dificilmente pódese modificar o anómalo funcionamento desta democracia  de baixa intensidade, que en gran medida domina o exercicio da actividade política convertendo ao Estado nun referente de indolencia e impudicia, como proba o feito da crecente e arraigada corrupción que contra o correctamente desexable é quen  impón a ruta do  contraproducente  itinerario institucional.
     
    E cando  tan  confuso contexto  é avalado  por unha maioría electoral, entón a situación tórnase mais complexa, pois o feito de referendar nas urnas comportamentos  de baixa integridade, é en se mesmo unha renuncia expresa á gobernabilidade decente e ao espírito de dispoñer  dun Estado onde a cidadanía poida facer valer con solvencia os seus dereitos fundamentais.
     
    Por iso é polo que  na actual tendencia, difícil ponse a evolución  de retos morais, e por tanto, costa arriba  faise toda posibilidade de rexeneración do sistema, tendo en conta que a corrupción como parte intrínseca do mesmo, alentada polos avais outorgados e a división existente na "vangarda" política, fará todo o posible por impoñer a súa continuidade negándose a desaparecer, fomentando con iso  un frustrante  fatalismo  que ameaza  con facer perder  a fe de loita entre os que exercendo como  belixerantes contra esta pandemia, extenuados polo desafío e o esgotamento das súas  loitas internas, acaben fracasando  no seu intento  deixando sen efecto  todo o esforzo realizado.
     
    Unha situación que por insólita  reducirá a mínimos  a integridade do Estado, pechando con iso toda posibilidade  a que as cousas poidan mellorar, abrindo deste xeito  as portas de par en par aos poderes fácticos,  para que sen atranco algún, poidan  intensificar  o seu actual dominio sobre a maioría política, e así, desde a supremacía da súa influencia seguir saqueando o país  no contexto da mais  absoluta impunidade. 
     
    Sendo tan alarmante conxuntura unha complexidade sen precedentes, dada a grave incidencia dos seus prexuízos e a diminución que ao Estado de Dereito repercute a súa influencia involucionista; efectos  que polo transcendental do seu negativismo debesen ser referencia  crave de reflexión desde a percepción dunha política progresista e de esquerdas.
     
    Pero cando no contorno deste ámbito, mais que impoñerse  a sensatez, é o egocentrismo quen na súa obcecación obstaculiza devolver o protagonismo político á cidadanía e situar ás persoas no centro da actividade, con tal improcedencia, mais que robustecer a democracia no seu sentido estrito están a antepoñerse intereses espurios sobre os xenerais da cidadanía, impedindo con iso que a sociedade opine e pronúnciese, relegando así a democracia a unha mera conta de votos pero non a telos en conta.
     
    Reflexo deste anacronismo é o espectáculo esperpéntico co que ás portas dunhas eleccións autonómicas, despáchanse as autoproclamadas elites  do progresismo galaico, reproducindo co seu novo desencontro  a mesma historia de sempre, a da eterna desunión dunha esquerda  eternamente sumida en loitas internas e dividida por aspectos de matiz, onde a fereza do combate faise mais encarnizado se cabe  que os seus ataques á propia dereita, e motivo polo que  a pesar da súa rudeza política e a connotación coa corrupción o PP siga ostentando a gobernabilidade  do país.
     
    Ao parecer entre os profesionais da axitación esquerdista ademais de total carencia de apromo fáltanlles luces e capacidade analítica, pois de non ser así, facilmente entrarían a entender   que todo enfrontamento  cainita,  o único que fai  é  restar peso electoral nos partidos  en conflito; unha actitude suicida  que anticipa  de partida  a derrota da disidencia ante a unidade  monolítica que a pesar da súa diversidade  mantén a dereita con disciplina prusiana.
     

    De en Marea a forte marusía

    Por iso que resulta inadmisible que cando a confluencia no seu estado inicial demostrou na súa avaliación de resultados ser a ferramenta adecuada no seu conxunto para variar a actual situación política e viabilizar a reconquista do goberno autonómico en mans do PP, que agora contra toda xustificación sexa a vaidade  dirixente e as ansia  de poder  quen desde o mais feble   das atribucións  e o mais absurdo dos protagonismos  force trastornar a relación de concorrencia  a pesar do alto risco de ruptura que tal determinación induce.
     
    De aí que o acontecido en Galicia entre as forzas de esquerda sexa a antítese do que desde a racionalidade política  debese suceder, por canto, as consecuencias  da  tensión creada polos promotores do actual galimatías, mais que favorecer a solución á problemática do sector social que din representar, por repercutida descapitalización electoral prexudicará a consumación de tal finalidade ao tempo de favorecer contra natura o fortalecemento das opcións conservadoras, e con iso, se a sensatez non o remedia a continuidade do PP á fronte do Goberno  da Xunta.
     
    Antes que iso ocorra,  esperemos que se impoña o sentido común.



     

    Denunciar
    Compartir en Twitter
    Compartir en Facebook