Blog 
Galdo-Fonte
RSS - Blog de Xosemanuel Galdo- Fonte

El autor

Blog Galdo-Fonte - Xosemanuel Galdo- Fonte

Xosemanuel Galdo- Fonte

puntadas, pespuntes e ganduxes

Sobre este blog de Sociedad

Roibén do Abrente


Archivo

  • 13
    Agosto
    2016

    Comenta

    Comparte

    Twitea

    Fene

    Menos mal que nos queda Portugal

    O futuro político de Galicia non modificará a súa configuración no substancial, se as organizacións  políticas e sociais  situadas no ámbito da esquerda real non logran confluír nunha única candidatura electoral.

    Menos mal que nos queda Portugal

    Desde que o cambio político que entre 1975 e 1982 abrise a porta ao sistema de democracia representativa, desde aqueles albores da Transición o rumbo autoritario da estrutura de poder alterou nos substancial a  finalidade establecida de orixe, e todo, porque a substitución institucional de acompañamento que debese estar rexido pola determinación da vontade   popular foi instruído  en función ao imperativo  dos poderes fácticos do Estado e baixo a tutela  da oligarquía económica.
     
    Pero aintromisión involucionista deses axentes e a repercusión da súa influencia foi posible  grazas en gran medida á  tolerante actitude  dos actores políticos de esquerda, que como representantes dos sectores populares, puidéro no ter impedido, se coa súa desunión non destruísen como foi o caso  o soporte da súa fortaleza, e polo tanto, a súa capacidade de influencia, unha situación que derivou  cara a unha descapitalización progresiva que non puido conducir a outra saída  máis que á evidente complexidade desta «democracia incompleta».
     
    Sendo así como o neoliberalismo  fíxose dono da situación ao facilitarlle que tomase a dianteira e as  rendas do poder real, circunstancia que por rigor obriga a desprazar o centro de gravidade das críticas  cara aos verdadeiros artífices, sobre todo, cando a pesar do prexuízo dos seus efectos, a orixe do porqué mantén a súa secuencia e as forzas de esquerda hospedadas na súa obstinación non logran alcanzar a unidade de actuación, como tampouco, discernir a diverxencia entre os seus verdadeiros adversarios e os chamados a salvar diferenzas, de aí a súa  invariable actitude de gastar a pólvora en salvas e o seu  paradoxo de seguir repetindo  o peor de se mesmos.
     
    Esta actitude de anacrónica desunión entre as forzas de esquerda segue formando parte da orde do día de todo proceso electoral,  e abonda  como contraste o absurdo xurdido en véspera das eleccións galegas como consecuencia do nova división e cuxa repercusión vén tirar por terra as favorables  expectativas a un cambio transformador do executivo da Xunta.
     
    Un síntoma  de deficiente proceder que por mais recondución que se tente  a última hora, o seu carácter atentatorio contra a esperanza dos electores incrementará o efecto dos seus prexuízos, ata o extremo, de facer que  o alcance da  súa repercusión mediática inflúa sobre maneira  no signo negativo do resultado dos comicios, de tal modo, que  se traduza noutra oportunidade perdida,  tendo en conta que a incidencia  do  seu carácter irreflexivo botará   por terra toda probabilidade de cambio político.  
      
    É por iso que o maior inimigo da esquerda en Galicia sexa a súa propia diverxencia, a do papel protagonista  da vella política, a exercida polos partidos tradicionais, nacionalistas ou non, que a pesar da súa  probada  incapacidade en dar resposta ás novas demandas da cidadanía, empéñanse en monopolizar a función política, dificultando para iso  a través de extravagantes maleficios a acción da forza emerxente, que precedida doutra cultura política á marxe de cargos e privilexios,  aposta polo  cambio radical a través de solucións e respostas útiles acorde a un novo modelo de facer política; disparidade entre dúas versións diferenciadas que mais que complementarse entre se dificultan a súa  confluencia.
     
    Esta desavinza parece que será  o principal impedimento para mudar o signo do actual Executivo galego; renunciando así a reproducir a boa praxe conseguida polos nosos asimilados  veciños do sur, que a pesar da diversidade de sensibilidades no contexto da esquerda, limando asperezas, contrariamente  ao que aquí ocorre demostraron ter alcance de miras e talla política ao lograr a través dun pacto tripartito facerse coas rendas do Goberno portugués.

    Menos mal que nos queda Portugal

    Unha determinación que debese ser un exemplo para seguir pola vantaxosa repercusión das súas progresistas medidas que ademais de poñer fin ás políticas de recortes e incrementar pensións e salarios, sitúa a xornada laboral nas 35 horas semanais,unhas entre outras das excepcionais medidas de lexislatura que en se mesmo veñen deixar sen efecto  ao  ata agora vixente modelo neoliberal, sendo así, que ademais  de beneficiar aos mais desfavorecidos, a súa aplicación é sen dúbida un triunfo de gran calado  político para a soberanía nacional do país veciño.
     
    Con todo, o feito de combater con éxito as políticas de austeridade e a aplicación de medidas paliativas, como resulta ser o caso, só é posible se de antemán garántese a unidade dos partidos e movementos cidadáns  como condición  ineludible.
     
    Unha lección esencial  que en Galicia, á vista do panorama político, as forzas de esquerda á marxe do seu distintivo  debesen asimilar ao unísono, sempre que a finalidade da súa traxectoria, mais alá de supremacías e protagonismos absurdos correspóndase coa defensa do interese dos seus representados e o porvir da súa terra.

     

    Denunciar
    Compartir en Twitter
    Compartir en Facebook