Blog 
Galdo-Fonte
RSS - Blog de Xosemanuel Galdo- Fonte

El autor

Blog Galdo-Fonte - Xosemanuel Galdo- Fonte

Xosemanuel Galdo- Fonte

puntadas, pespuntes e ganduxes

Sobre este blog de Sociedad

Roibén do Abrente


Archivo

  • 23
    Enero
    2011

    Comenta

    Comparte

    Twitea

    O LUSTRE DAS ESTRELAS MORTAS

     Cada día que pasa  resulta máis  complexo harmonizar  a vida cotiá  coa racionalidade; na actualidade,  salvo excepcións contadas,  a gran maioría social vive instalada no fortuíto dunha falsa notoriedade, nun egocentrismo enfermizo,  onde,  o trivial e a presunción  persoal acentúan liderado, e  o intelectualmente cutre toma posición hexemónica  e alcanza a cúspide do poder  político. 

     

    Pero, nesta traxectoria  desenfreada, o altamente perigoso adoita  acontecer   cando este esquema de incoherencia toma formato referencial  da nosa escala  de valores; nese momento, lamentablemente, lograremos ter fulminado a esencia do progreso ao admitir  que a incultura   tome protagonismo de vangarda  e a desconexión co pasado sexa a folla de ruta do noso futuro.

     

    Chegado a esta  conclusión, precisar,  que para  expor medidas  correctoras  dentro da actividade política,  hai que subtraer tendenciosidade   e manter a  mente nun estado  de refresco continuo, facendo que a capacidade analítica promóvase  sobre unha actitude de lucidez imperturbável, e así, desde a ecuanimidade sustentable, pór luz e taquígrafos a unha realidade, que por opaca, non deixa ser a orixe da maioría dos males que actualmente padece esta sociedade desencantada.

     

    Sería fácil tentar rendibilizar o descontento colectivo atacando merecidamente  o deplorable  papel  da actual clase dirixente, bastando para iso, a posta en práctica  dun exercicio aleatorio, onde con total lixeireza postulásese como réplica alternativa  ao descontento reinante  a defensa  da anarquía,  ou a posta en práctica do  agnosticismo libertario. E téñase por seguro que os resultados de retorno en adhesión, desbordarían as previsións mais optimistas.

     

    Pero quen en épocas pretéritas exerceu a  alquimia en busca da quinta esencia política,  e a tempo presente  mantén militancia disciplinada  co  pragmatismo asociado, por máis que os resultados do CIS (Centro de Investigacións Sociolóxicas) determinen sen paliativos que actualmente a clase política deixou ser  unha solución, para converterse nun dos maiores   problemas. Aquel batallador doutro tempo, segue pensando que a pesar do dioivo de censuras,  o sistema de representación democrática   cos seus defectos, segue  sendo a   solución menos mala de entre todas as posibles.

     

    Agora ben, iso non significa, que haxan de manterse inalterable  as regras de acceso á función política, onde, como agora acontece, calquera indocumentado poida atribuirse  capacidade de impartir maxisterio polo feito  de ter credencial como  afiliado político; non debendo admitirse tampouco,  manter por norma, que súas neglixencias,  excesos e ambicións  teñan  de sufragarse con sobrecarga do esforzo impositivo; non sendo igualmente  de recibo, que unha miñaxoia de tres ao cuarto, poida ostentar toma de decisións  de asuntos que superan o seu nivel coñecementos, e como exemplo de contraste, analícese o precario estado de saúde  da  economía do noso país e a nulidade executiva da responsable en materia.

     

    A política, non pode seguir sendo a solución profesional dos mediocres e  do seu exército de achegados; daqueles que  incapaces  de lograr un nicho profesional, de labrar o seu futuro na competencia da economía do libre mercado, apostan a risco cero,  por desembarcar no sector público sen opositar, é dicir pola vía electoral,   coa ambición de estacionarse  no “sine die” da perpetuidade, adxudicándose  prestacións indecentes, polo exceso diferencial que presupón a   contía das súas percepcións,  co raquítico achegue dos resultados da contrapartida da súa xestión. 

     

    Para dignificar a función política, é obrigado situala en idéntico plano de equivalencia co resto dos sectores que conforman  a nosa estrutura social, e por tanto, a accesibilidade  dos aspirantes,  debe vir precedida aparte de probada cualificación, da constitución de garantías que respondan institucionalmente ante a hipotética comisión de fraude, entre os compromisos programáticos e o seu posterior exercicio político. Pois o sistema por necesaria blindaxe,  debe habilitar fórmulas  de aplicación automática,  que exerzan como espita aberta no proceso aos  farsantes, sen que  o cidadán, teña de agardar ata o esgotamento da lexislatura para exercer  dereito de resarcimento.

     

    Limitar a temporalidade de estancia e a dualidade  de labores na actividade política, máis que optativo debese ser condición imperativa, pois nunha función como a política,  cuxa entrega en defensa    do interese xeral  antóllase marcadamente esforzada  e esgotadora, non debese someterse a "mortificación    a aqueles sacrificados militantes", que vestidos de imprescindible autoproclamanse indispensables, ocultando tras  primixenias ambicións  un desinteresado apostolado na defensa do ben alleo.

     

     A estes vividores de apetencia desmedida e conduta vergoñenta, capaces de levar por diante a seus propios camaradas para acadar seus infectos obxectivos, a esa calaña de indecentes, hai que recolocalos  na súa delincuencia tendenciosa  e varrelos da vida política.

     

    Pero tamén son seguro que  por máis  sacrificios que demande a función política, por mais inconvenientes que xere a dedicación ao cargo,  por mais matices disfuncionais  que se delaten, o político de nova camada  que de seu  resulta ser un gaioleiro,   sempre estará disposto a manterse no candeleiro, pois a politica ten a singular vantaxe   que podes capitalizar os éxitos alleos, ou na súa falta,  tansmitir o erros a terceiros.  

     

    Asemade como profesionais do risco  e a aventura, ante a penumbra  que xera a carencia de luz propia, aos políticos, antes que expor renuncia, sempre resultalles mais satisfactorio como sucedáneo, o lustre das estrelas mortas

     

    Non deixa  ser unha mágoa, pero a realidade política  hoxe en día escríbese con estas liñas, e ha seguir así mentres os cargos electos téñanlle perdido o respecto aos electores, ou mentres súa  falacia non derive nun escarmento exemplar.

     

    Denunciar
    Compartir en Twitter
    Compartir en Facebook