O. L. | A CORUÑA O primeiro que chama a atención nesta artista é a súa voz de seda que dende o primeiro momento fai que poñas todos os teus sentidos na escoita e se ademais a primeira peza, Jo dil, é unha fermosa balada con elementos folclóricos na que soa unha guitarra portuguesa o interese pola obra aumenta. Ata en tres pezas emprega esa guitarra a artista india e o acordeón tamén ten momentos de brillo nun álbum que debemos considerar como irregular, pero que contén tres pezas excelentes e outras tantas de boa factura entre as dez que compoñen esta obra.

A mestura con toques fadistas ven a conta do engaiolamento da india con ese estilo musical. "As vocalistas de fado son tan dramáticas e o estilo vogal do ghazal non ten ese aspecto. Unha vez que desenvoleves unha gran paixón por este estilo fadista nunca tes bastante".

O ghazal, a poesía cantada de India e Persia, é un xénero que tivo moita popularidade no século XIV e que continúa vivo en territorio indio. A cantante manifesta que "debido a que a linguaxe urdu deses ghazales non é a mesma que actualmente está en vigor sentín que podía moverme con certa liberdade no pasado e experimentar un chisco, xa que non existe ningunha noción preconcebida de como debían ser cantadas".

En canto á fusión efectuada con sonoridades fadistas, existe unha ligazón fundamental entre estes mundos en apariencia tan antagónicos. "A meirande parte dos ghazals falan sobre as paixóns románticas, un tema común é o do amante e o amado. O amante sempre está devecendo polo amado, pero este é, a miúdo, inalcanzable". Esas receracións amorosas tinxen toda esta obra de Kiran Ahluwalia, que foi recoñecido recentemente pola revista Songlines como o mellor traballo dun artista novel, e non lle faltan valores a este álbum. A artista sabe moverse con soltura no seu mundo e o engadido fadista funciona de xeito harmonioso. Mesturando ritmos rápidos, aptos para o baile, e baladas con certo aire místico, que resultan o máis frouxo do disco, a cantante vai tecendo unha proposta estética atraínte na que mantendo a raíz folclórica india pode derivar ata un tipo de sonoridade de escoita moi doada aínda para aqueles que nunca escoitaron música da India.