Sofía Rei Koutsovitis mestura jazz e folclore no seu novo álbum

O. L. | A CORUÑA As críticas musicais comezan a falar de xeito afagador da traxectoria da arxentina Sofía Rei Koutsovitis e se xa chamou a atención coa súa ópera prima, este segundo paso discográfico vai confirmar as boas expectativas espertadas por esta artista cando realizou Ojalá. Sofía reside dende hai catro anos na cidade de Nova Iorque.

En Sube azul, a artista mestura o folclore americano de países como Perú, Colombia, Uruguai e a súa Arxentina natal con elementos jazzísticos, e sae ben librada desta aposta arriscada porque estamos diante dunha obra moi ben confeccionada, con arranxos atinados e composicións nas que cómpre salientar a creatividade, moi presente no disco, xa que nunha mesma peza a de Bos Aires é quen de tomar diversos camiños e amosa gustar de coller o vieiro menos tópico e traballar os temas deixando un lugar para investigar e arriscar, o que dota de gran valor ao seu concepto musical. Estamos diante dunha desas obras que xa provocan interese na escoita no primeiro tema porque se percibe o talento no xeito de elaborar os temas e aínda que o disco non é completamente redondo, as pezas máis intimistas non acaban de convencer, existen momentos que nos presentan a unha artista con moitas ideas capaz de envolver as cancións con elegancia e o seu punto de orixinalidade. Esta muller, que tamén exerce como produtora desta segunda entrega discográfica, chegou a intervir en óperas, e como cantante tamén sabe ofrecer unha interpretación de altura, deixando unha impronta persoal, o que sempre resulta de agradecer.

O álbum inclúe unha versión de Cardo o ceniza, peza asinada por Chabuca Granda, e outros dous temas alleos, El mayoral, de Wilfredo Franco Laguna, e Chongoyapana, de Arturo Shutt e Saco. As demais cancións son composicións de Sofía, quen fixo a medias un tema con Pavel Urkiza.

Parte importante da obra é o traballo como arranxista do contrabaixista peruano Jorge Roeder, en quen a cantante atopou un socio excelente para desenvolver o seu proxecto. Sofía Rei, curiosa i latina no seu apelido, ocúpase das letras e nelas fala de cousas cotiáns, do amor, e comenta que nalgún momento se reflicte "o final da utopía sobre a inminente chegada da revolución latinoamericana".