Pablo Díaz debuta como solista cun álbum para o público infantil

ÓSCAR LOSADA | A CORUÑA Tic tac é un álbum editado por Kalandraka que está presentado tamén como un libro, ao contar coas ilustracións de Marc Taeger.

Este traballo musical está enfocado cara aos cativos, un terreo un tanto ermo e que nos últimos tempos ve como van chegando propostas á escena musical galega. "Os nenos estaban un chisco esquecidos, reflexiona Pablo Díaz, e as obras que se dirixen a eles poden marcar a esas xeracións futuras".

Un punto de partida para este disco foi que o músico coruñés quedase finalista cun tema infantil no concurso A Coruña Son e alí atopouse con Santiago Auserón, que o animou a continuar nesa liña de traballo. "El escoitou as tres pezas que presentei, eu xa levaba tempo argallando cousas nesta onda musical, e díxome que o mellor era facer un álbum ilustrado".

No contido, e partindo do folk, atopamos unha variedade estilística notable, "e cando estabamos gravando xogabamos entre nós a dicir nomes de artistas coñecidos para asociar a cada peza e iso mesmo poden aplicalo en clase os mestres de música, malia non ser un disco didáctico ao 100%. A idea principal é a de realizar algo lúdico que engaiole aos nenos para que canten en galego. Os temas non deben ser moi longos e resultar sempre moi dinámicos. Escoitei moitos discos deste estilo e, por exemplo, atopei cousas moi interesantes en Rosa León". Para ser dinámico recurre a unha extensa instrumentación. "Metimos de todo e iso ten que notarse por algún recanto na obra. Gustaríame ter xogado máis cos metais, pero logo nos directos se notaría demasiado que faltan", indica Díaz.

O autor quixo contar con xente que coñecía para que o apoiasen nesta ópera prima e decidiu contar coas voces de Xabier Díaz, Guadi Gallego e Carmen Rey como solitas para tres temas incluídos en Tic-tac. "O que quixen foi enfocar as pezas para que eles as levasen ao seu terreo. Por exemplo, o tema de Carmen, con ese piano sintetizado, é moi diferente ao resto do disco. Guadi é como unha especialista en arrolos e axiña pensei nela. A dúbida era saber se as nosas voces ían empastar ben e creo que o fan. E co meu irmán Xabier tiña que contar, se o chaman de todas partes e eu non contase con el...", comenta. Nas outras pezas o cantante é o propio Pablo Díaz, quen debeu afrontar unha nova situación, "xa que antes sempre cantei en grupos arroupado por outros compañeiros. A voz é importante, pero éo máis o carácter lúdico das pezas e non resulta tan fundamemtal o meu labor como solista, que espero ir mellorando co paso dos anos".