XOSÉ MANUEL MALLO
Están por Pucela un pouco apretados. Levan sete meses e algo sen gañar na casa -o último triunfo foi diante do Getafe o pasado 15 de marzo- e están a ollar o pozo. Noutra situación, noutra época, un partido coma o do domingo agardaríano con certa cautela, pero con confianza. O Deportivo volta case sempre sen os puntos. Pero nesta oportunidade a situación é un pouco distinta. A tendencia á baixa da última parte da pasada temporada, na que pasaron do noveno ao décimo sexto posto, parece que se mantén neste novo curso. Ademais, chegan a este partido nesa mesma posición, na que remataron o ano pasado, e contra un equipo que está en racha positiva, sobre todo de resultados. O Valladolid non gaña na casa; o Deportivo leva catro partidos sen perder e imbatido e ademais marcou en todos os partidos que se levan disputados. Son uns antecedentes para tremer un pouco. Non de medo; de preocupación. Con todo por aquí sábese que non vai ser un partido regalado, que Zorrilla -alén dos seareiros- é un campo difícil para o equipo e, polo que se ve, para os futbolistas do plantel albiazul. Mesmo do técnico. É o que di a historia. Claro que hai quen pensa, creo que con acerto, que a historia vaise escribindo cada día, e ningún se parece ao anterior. Por iso, un partido que parecía decantado a xogarse a 1 fixo na quiniela, dá para pensar noutras posibilidades pola situación de ambos conxuntos. Unha parte importante do xogo vai estar na sensación que ofrece o Deportivo en defensa. Esa firmeza é a que queren manter todos. Non é doado facelo durante cinco partidos seguidos, di Aranzubia, pero hai razóns para pensar que é posíbel. A defensa é o mellor ataque, pode ser o plantexamento dos albiazuis neste momentos. A defensa. A que tantos denostan pero que vén ser a chave de todos os éxitos, como dicía o inglés John Gregory: "Os dianteiros gañan partidos; os defensas gañan campionatos". Boa teoría. Faltoulle levala á práctica.
