XOSÉ MANUEL MALLO Abaza pagaba a pena, había dúas briscas e apareceu o tres de triunfo para asegurar os tantos, pero faltaba un xogador, o cuarto, que sacou o as para matar ese tres e levar a cobizada peza. Ese foi Augusto César Lendoiro. Non rematou a man, pero outra volta apareceu cun as casi vencedor. Como bo xogador que debe ser, asexa sempre o entorno; agachado, espera o seu momento e vén saíndo triunfante. De momento. A xogada con Mallorca é destas, de home pacente e experto. Estaba case contra as cordas despois da sentenza que o obrigaba a pagar case medio millón de euros ou sería embargado o clube, pero chegou a xogada que agardaba. O seu colega Mateu Alemany recuperou o mando no equipo balear e todo se lle puxo de cara para levar a man. Ti non me pagas o que tés que comezar a abonarme por Aouate e esqueces a miña débeda, a que non che paguei e parte da que está pendente, por Luque. Así eu déboche algo menos dese medio millón que che tiña que pagar axiña e deixamos as liortas xudiciais para outro momento. A proposta está feita, falla a resposta de Alemany, aínda que todo indica que será positiva, porque o clube bermellón tampouco anda sobrado de cartos. Outro as máis xurdiu na man de Lendoiro, pero a baralla ten catro. Sexa o xogo que for. Nalgún hai ata comodíns, pero son dous. Non pode aparecer ningún máis da nada en cada momento. O que arrisca gaña, din. Pero quen arrisca demasiado, o que está sempre no fío do arame, como di Lendoiro, acaba caendo. O risco aumenta cada vez. As posibilidades son maiores. Velo si que é de bo xogador.