Conxúganse tamén así os derivados de dicir: contradicir, desdicir, predicir. No galego actual existe unha tendencia maioritaria a conxugar os verbos bendicir e maldicir de maneira totalmente regular (bendice, bendicirá, bendiza, bendiciu, etc.) se ben tampouco parece condenable, sobre todo no presente de indicativo e subxuntivo, a conxugación seguindo o modelo de dicir.

ERROS MOI COMÚNS
CONFUSIÓN COS VERBOS “DAR” e “DICIR”
Ás veces oímos: “Xa non teño máis, “din” todo o que tiña”. Non é o mesmo: “Din que vai chover”. Din = anuncian.
Confunden os dous verbos: “Din” todo o que tiña”, está mal empregado, pois “din” sempre é do verbo “dicir”. O correcto é dicir: “Dei todo o que tiña”. Polo tanto debe dicirse: Os políticos “din” que mellorará a situación económica.
En cambio con “Din” á esmola ó pobre. Debe ser “Dei” á esmola ó pobre.
Eu dei = de dar Eles din = de dicir

Os verbos arrestar, contrastar, obstar, prestar, restar, derivados latinos de STARE, por seren hoxe semanticamente opacos, son totalmente regulares: resto, restaba, restei...

Conxúganse do mesmo xeito os derivados de facer, refacer, desfacer, satisfacer.

O verbo derivado latino preterir carece de motivación semántica; nas persoas en que non é defectivo conxúgase como advertir, e non como derivado de IR. * “Vades” non existe.