M. MORENO / P. MERA | A CORUÑA
Os galegos non son, síntense. Uns salientan a importancia da lingua e da cultura propias do país, outros pensan deseguido na gastronomía, na paisaxe ou na maneira de entender as relacións familiares, o peso do fogar ou o apego á terra.
A vintena de persoerios entrevistados por LA OPINIÓN A CORUÑA, co obxecto de coñecer o que supón para eles ser galegos, coincide á hora de sinalar que a cuestión non se pode resumir nunhas cantas liñas.
A pesar de que "ser galego, non se elixe", como indica Xosé Manuel Pereiro, o decano do Colexio de Xornalistas, é certo que deixa unha pegada indeleble. Ser galego é posuír un acento cantarín que se fai máis agudo cando te afastas da terra; é o pracer de comer durante horas até que só queda un ana- co no prato -que terminará no lixo-; pensar en emigrar cando as cousas non van como che gustaría pero non marchar porque en ningures se vive tan ben coma aquí.
"É raro que un galego deixe a terra e que non volte nunca máis", sinala a actriz de moda María Castro, coñecida en Madrid pola súa intervención na exitosa serie de televisión Sin tetas no hay paraíso.
Outros, como o ciclista de Mos Óscar Pereiro, teñen a sorte de triunfar e de ser recoñecidos máis aló de Pedrafita pero sen ter que abandonar o país. Quizáis por iso, Pereiro é quen de afirmar que nin se lle ocorre pensar en vivir fóra de Galicia. "Estou superorugulloso de ser galego e non cambio vivir aquí por nada do mundo", engade o gañador do Tour de Francia no ano 2006.
"Antes que coruñés sempre digo que son galego", apunta o presidente nacional das cofrarías, Genaro Amigo, emigrante retornado e residente na actualidade na Costa da Morte, no Concello de Malpica.
Máis aló dos tópicos, galegos en Galicia ou emigrados non esquecen as súas orixes, proclaman, onde queira que estean, de onde veñen, pero, e por enriba de todo, saben moi ben onde desexan ficar.
.jpg "gripe A")
.gif)
