67? Non, gracias II

LINO BRAXE Resulta evidente que hai traballos físicos que deterioran de tal xeito ao ser humano que prantexarse o aumento da vida laboral nos mesmos é delirante. É curiso que estas reformas as leven adiante señores que, traballando oito anos, cobren de por vida. Seguro que se tivesen que cargar cunha bombona sete pisos, conducir un taxi ou colocar ladrillos nun andamio, pensaríanse moito o dos sesenta e sete. E non só para os traballos físicos. A un mestre tamén lle chega. A unha enfermeira. Á maioría dos autónomos. Pensen nun panadeiro, por poñer un caso. Se estamos en tempos de austeridade, vaian pensando, señores políticos, en rebaixarse os pluses, as dietas e os gastos de representación. E non me veñan con que iso é o chocolate do loro. Pode ser que non represente un grande aforro no conxunto da nosa economía. Pero todo suma e a súa imaxe pública gañaría bastante. Tamén podían pensar en meterlle man aos paraísos fiscais e en sacar á superficie a economía asulagada que existe no noso país. Ademais, hai demasiadas contradiccións nas súas propostas. Por unha banda, queren alongar os anos de vida laboral, e por outra, fomentan a xubilación anticipada en determinadas empresas aos cincoenta e dous anos. Falan de emprego para os máis mozos, pero queren que os máis vellos estexan máis tempo en activo. Creo, cremos moitos que hai un ponto intermedio: colocar a idade oficial de xubilación aos sesenta e tres, permitir, a quen así o desexe, prorrogar os seus anos de cotización á seguridade social e, por último, non incentivar xubilacións anticipadas antes dos cincoenta e oito anos. Tamén hai contradiccións na súa explicación sobre o crecemento demográfico do noso país e como isto inflúe nas pensións. Verán, Europa envellece, non só España. Por que noutros países hai menos paro e as súas pensións perigan menos? Porque aí é onde reside o problema. Se dos catro millóns e medio de parados, dous millóns e medio estivesen en activo, o noso sistema de pensións tampouco estaría en perigo. As políticas que deben ocupar o primeiro posto no interés do governo, son as políticas de emprego. O resto, no actual momento, é secundario. Non digo que a cousa sexa sinxela. A crise golpexa e o panorama non é o máis favorecedor para iniciar un repunte. Se se levase adiante unha moción de censura, o PP non a gañaría, por iso non a plantexa e se dedica a desgastar ao governo. Tampouco creo que o presidente se someta a unha moción de confianza. A credibilidade das autoridades é cero. Sen credibilidade non hai liderádego. A cidadanía non sabe cara onde van os seus xestores. Eleccións anticipadas? Penso que, polo momento, a ZP non se lle pasa pola cabeza. Remodelación do governo? Sería aconsellable. Máis que nada para recuperar a confianza dos electores, que estes perciban que se fai algo, que alguén move peza.