A porta aberta por Rosalía á música clásica, analizada desde A Coruña: «Benvida sexa»

A Sara Areal, que é violinista da Sinfónica de Galicia -con sede na Coruña- desde hai case tres anos, o primeiro sinxelo do disco Lux, de Rosalía, e que se chama Berghain chegoulle dun xeito especial porque, aínda que xa lle gustaban as propostas anteriores da artista catalá, este tema entra de cheo na súa formación clásica, en definitiva, no seu mundo. «Eu teño varias lecturas de Berghain, algunhas delas contraditorias entre si, pero creo que é unha oportunidade que nos dá Rosalía para que o público se achegue a ver dun xeito máis familiar e con curiosidade a música clásica, que se atreva a descubrir e sentir cousas novas grazas a ela», define Areal.

O tema é orixinal de Rosalía e conta coa colaboración de Björk e de Yves Tumor mais, segundo a violinista, «non ten unha estética nova», senón que é unha sonoridade e un xeito de facer que existe «desde o Barroco e o Clasicismo», é dicir, inspirada en obras que se compuxeron en séculos pasados (XVII e XVIII) e que, no seu momento, foron tamén rompedoras.

A mesma lectura de que «todo está inventado» fai o profesor de canto lírico Pablo Carballido, que defende que non pode xulgar a Rosalía como cantante lírica «porque non o é», pero si que celebra que neste novo tema faga unha aproximación a este estilo e esta técnica vocal porque pode despertar a curiosidade dos seus seguidores e seguidoras e suscitar neles «ganas de aprender a facelo coma ela ou, incluso, mellor».

Carballido confesa que, sen ser el moi fan de Rosalía, escoitou Berghain con moito interese e considera que «benvida sexa» esta canción se, algún rapaz ou rapaza, intentando imitar a Rosalía, descobre que ten talento para o canto lírico e busca «un bo mestre» que lle ensine. «Iso sería estupendo», resume Carballido, que lembra que as súas amigas, cando eran noviñas, xogaban a actuar coma Nina Hagen, unha artista alemá, cun estilo moi particular que mesturaba o punk e o lírico e que achegou tamén a esa xeración un xeito de cantar que parecía reservado aos grandes auditorios e que ela popularizou.

«Hai moitas análises que me parecen moi útiles e divertidas, pero creo que non nos debemos esquecer de gozar da arte, de asumila como propia e de que entre na nosa vida cotiá coma un ingrediente esencial máis», propón Areal, non só para o caso concreto de Berghain, senón da arte en xeral «sexa cal sexa a súa forma». «Deixemos que alcance esas esquinas sen iluminar da nosa persoa», resume a violinista, que cre, coma Carballido, que esta canción pode axudar a que moitos rapaces e rapazas rachen co estereotipo de que a música clásica é só para aqueles que saben moito e que vexan que non é así, que se pode «sentir e gozar» sen coñecementos previos de compositores, séculos e pentagramas.

«Eu convídoos a que exploren outros estilos porque seguro que conectan con algún outro», anima Areal, porque o tema comeza con Rosalía cantando cunha voz lírica que pode abrir a porta a descubrir óperas enteiras para quen non se sabe distinguir unha corchea dunha fusa.

Carballido vai máis alá e pensa que sería «marabilloso» que se producise un interese colectivo pola lírica e a técnica vocal, incluso que este tema sexa quen de revolucionar o algoritmo de suxestión de cancións e artistas para que empecen a soar pezas clásicas nas que Rosalía se puido ter inspirado para compoñer este Berghain que se afasta totalmente do son de Motomami.

«A min o que máis me gusta é que Rosalía mostre un estilo tan versátil, que non se encasille porque iso fai que nós tampouco o fagamos», resume Sara Areal, logo do ensaio do concerto que terá este venres baixo a dirección de Ana María Patiño-Osorio.

Suscríbete para seguir leyendo