O grupo Portosanto debuta na Coruña logo dunha década de transformación: "Era moi probable que nunca volvésemos tocar xuntos"

O grupo Portosanto vén de presentar o seu primeiro traballoTen que haber un sitio para nós logo dunha década de transformación desde unha etapa anterior baixo o nome de Oh! Ayatollah, outra banda que comparte integrantes. No seu son, a medio camiño entre pop e rock, a idade adulta aparece como tema ao tempo que a esperanza, o desamor ou as mudanzas vitais. Actúan na sala Mardi Gras este venres ás 22.00 horas, na parada da súa primeira xira.

Cando comezaron con Oh! Ayatollah, estiveron de primeiros dunha nova onda. Agora, unha década despois, dan unha nova vida a ese espírito con Portosanto. Que hai diferente?

A sensación é de que chegamos moi cedo e agora imos moi tarde (risas), literalmente, é a nosa sensación. Máis aló diso, cun exemplo metafórico que o explica, nós estivemos á vez antes nesta festa, cando os teus colegas aínda se están duchando e ti molestas no salón por precipitarte ansioso, e tamén aparecemos agora ás cinco da mañá, cando todos están borrachos e perdemos o mellor. Nestes dez anos o ecosistema da música en galego revolucionouse e dos que estábamos aos que somos, non hai comparación. Nós lembramos cando con 18 anos celebramos o sold out de Terbutalina en Santiago de Compostela. Nese sentido, creo que se foi unha burrada o moi a mellor que estamos destes últimos anos a hoxe.

Portosanto é un grupo novo, pero, internamente, síntese como unha evolución o herdeiro do finado Oh! Ayatollah? Como se define?

Boa pregunta, unha pregunta que temos que facernos nós tamén. Realmente, ser é o mesmo grupo con outro nome, pero cando digo eso, os meus compañeiros mátanme (risas). É outro grupo, pero somos do mesmo xeito como persoas, claro. Nós, como estudantes de carreiras intelectuais, temos que estar todo o tempo demostrando que aprobas todos eses créditos tivo un resultado. Por iso experimentamos. Temos que ter algo entre mans. Non podíamos facer cousas normais coma a xente, senón que tiramos polo alambicado, que non se nos entenda. En directo, tocamos algunha canción de Oh! Ayatollah, pero non máis de dúas. Centrándome, falando en serio, digo que non somos os mesmos, que sacamos un disco novo e que cambiamos o noso estilo, pero tampouco tanto (risas).

Esta nova etapa semella unha reafirmación de que a música é unha opción válida.

Si, e, sobre todo, unha etapa tamén para insistir en pegarse un tiro no pé. Iso sempre. A cousa é facer menos cartos, en lugar de estar aí capitalizando o noso traballo, a nostalxia de Oh! Ayatollah e as ganas do público que pedía que volvésemos. Nada, a montar un grupo novo. É o que hai.

Logo de dez anos, este novo disco recolle ese sentimento de facerse maior e mudar de década vital?

Absolutamente, cen por cen. De feito, notámolo nós tamén en todo, incluso na hora de compoñer as letras. Estamos un pouco menos, como dicilo, dispersos, respecto das cousas que facíamos antes. Ao final, cando compuxemos as primeiras cancións de Oh! Ayatollah tiñamos 21, 22 ou 23 anos. Entón, como aventureiros, quixemos tocar moitos estilos e probar moitas cousas. Tiñamos esa necesidade de descubrir cal era o noso estilo, atopar onde nos sentíamos cómodos. Si que se nota que medramos e alégrome de que o público tamén o perciba. No medio estivo ese proceso facerse maior.

Que une aos membros de Portosanto para non deixarse ir? Logo da universidade, é moi frecuente.

Únenos o feito de ter coincidido no seu momento nun grupo de amigos, nun espazo e tempo concretos. Entendémonos ben, combinamos moi ben entre nós e atopámonos por motivos que deben ser así medio esotéricos, porque non ten moita explicación racional. Maxicamente, seguimos xuntos despois de bastantes anos. O cal é inaudito, porque a pandemia separounos cando cada un volveu para a casa e o que non, vivía noutra esquina. Era moi probable que nunca volvésemos tocar xuntos, pero agora, por circunstancias, si que podemos.

Como foi esa conversa de xuntarse de novo e montar Portosanto? Como apareceu ese fío do que tirar?

Basicamente, naceu cando estabamos falando de rematar Oh! Ayatollah. Levabamos un par de anos arrastrando o ensaiar moi pouco e tocar practicamente nada. Non facíamos cancións novas. Viñamos ao local de Páscoas en Ramos para tocar catro ou cinco das cancións que xa tiñamos tocadas desde hai non sei cantos anos, e logo volver para a casa. Non sei, non estabamos especialmente ilusionados. A raíz de falar de deixalo, puidemos darnos conta de que non, de que realmente non queríamos deixar de tocar xuntos e de estar xuntos. A medida que te vas adentrando na vida adulta, o grupo vai medrando como unha escusa para xuntarte cos teus.

Considera que a idade adulta mudou aos membros?

Non sei se podo dicir tanto iso de que alguén que mudou tanto como do mundo no que nos movemos, no sentido sobre todo do práctico. Cando comezamos nesto da música, o máximo que se podía facer era subir un videoclip a Facebook e agardar que a xente o movese, que o compartise, e logo quedaba aí. Agora neste retorno, falando cos compañeiros, alucinaron con toda a xestión de redes sociais e os fragmentos que deben facerse das cousas, o movemento do teu traballo que debe facerse, en resumo. Todo é moito máis profesional, pero en dimensión de universos máis profesionais. Publicacións, vídeos, clips, promoción... É unha animalada. Quizais nós somos máis maiores, pero o mundo, neste aspecto, é outro.

Portosanto ten un tema chamado 20 de agosto, froito dunha anécdota que decidicides explotar. Esa confianza é materia prima?

Si, de feito, creo que neste disco non se traduciu tanto ese humor interno como podía pasar en cousas de Oh! Ayatollah, porque as letras xa eran todo como bromas exclusivamente nosas. Pensámolo ben e consideramos que non se van entender fóra as referencias. Aínda así, máis ou menos si, pero é que somos como todos os grupos de amigos.

Traballan coa teima de que un disco poder ser o último?

En todos os grupos, realmente, está ben ter esa sensación de ameaza ou perigo, no sentido de pensar que este pode ser o último disco. Creo que a nivel creativo é un gancho, funciona como un impulso. Véxoo como cando á xente maior dálle esta mellora da morte, cando alguén vai morrer e revive nun boost de enerxía. Despois, a nivel humano, tamén é realista, porque nunca sabes nada sobre o futuro. De repente, un amigo saca praza de profesor, outro tivo que marchar vivir non sei onde, outro marcha coa súa parella que ten que traballar noutro lugar. Pasan cousas así e tanxibles no día a día, cousas que son moi pouco épicas, moi prosaicas, pero inflúen ata o nivel de non saber cal pode ser o último traballo. Tamén é certo que no noso caso pasou ao revés, parecía que xa nunca na vida nos íamos volver xuntar e que non íamos sacar nada novo, e ao final, si.

Custou desfacerse doutros proxectos paralelos para comezar en Portosanto?

De feito, a min, facer as letras do disco de Portosanto foi o que máis me preocupou. Máis que nada por dicir, ostras, levo moito tempo sen facer cancións e letras para o que era antes Oh! Ayatollah. Non podo poñerme literalmente no mesmo mindset que estaba nese tempo. Eran letras de sentimentos e desamor moi... dos 21 anos, que onde me queda? Claro, xa non é esa a miña realidade, nin a miña vida. Atopeime en certo momento que non sabía moi ben por onde tirar. As cancións de Grande Amore teñen un estilo moi propio, tanto nas letras como nas melodías. Entón, aquí foi o que máis me custou, atopar ese punto. Unha vez que toquei a primeira peza en Ten que haber un sitio para nós, esa primeira letra, si que dixen que podería seguir tirando por esa onda. Concretar de golpe todas esas letras e o universo lírico é moi complexo, logo vai vindo bastante de corrido.

Suscríbete para seguir leyendo