O bar máis 'folkie' da Coruña enfila os 30 anos no Orzán: "Só quedamos nós"

A primeira vez que Pedro Vilariño entrou no bar que acabaría dirixindo durante os últimos 22 anos, aínda non tiña idade para conducir. "Eu levo aquí desde que abriu, pero primeiro estiven como cliente. Tiña 16 anos, empezaba a tocar a gaita e por aquí pasaban todos os mestres, como Brais Maceiras, Susana Seivane e Xulio Coira", lembra o dono deste mítico negocio da Rúa do Orzán.

Alí, no número 82, podía darlle renda solta a ese amor pola música tradicional que absorbera na casa, onde non había tarde que non soasen as cintas de Milladoiro ou Fuxan os Ventos do seu pai. Eran os anos 90, a época "da explosión do folk", e en A Cova Céltica chovían as foliadas ás que Vilariño -"o folkie do meu grupo de amigos"- arrastraba aos seus compañeiros para escoitar aos artistas do momento cunha cervexa.

Apenas terían que pasar cinco anos para que un deles, o músico de Luar na Lubre Brais Maceiras, se unira a el para coller o que xa é o último bastión do 'tradi' na Coruña. "Vexo fotos dese primeiro día e digo: 'Mi madriña! Ese era eu? Lembro que había moitos nervios e que aínda estaban bares como A Casa da Lubre ou A Repichoca", conta sobre aqueles templos folk que foron pechando pouco a pouco.

A Cova Céltica é das poucas que resiste e ofrece un escenario aberto para encher de gaitas, flautas e pandeiretas este recuncho do Orzán desde hai case 30 anos. "Que eu saiba só quedamos nós. Cando o collimos retomamos o tema das actuacións e das foliadas, e dímoslle máis bravú. Agora é un local-fogar, non só un sitio onde ves tomar algo".

A Cova Céltica, o refuxio do folk galego con cervexa artesá

Cando se cruzan os muros de pedra deste bar do centro da Coruña, Galicia xorde en todas as esquinas. Desde na bandeira que loce orgullosa no teito ata na música que soa de xeito espontáneo desde o escenario do local.

Conta Vilariño que non adoitan programar os concertos co fin de que sexa "un espazo libre" no que "a xente poida vir tocar cando queira". Aínda que os locais, ás veces, quédanse curtos para unha foliada. "Antes todo era máis musical, pero agora a rapazada baila moito e as foliadas pasaron á rúa. Pero esporadicamente tamén as hai en sitios como Tío Ovidio ou A Tobeira", apunta o taberneiro, que ten máis dun as baixo a manga para atraer á clientela cando o escenario está baleiro.

Son, de feito, oito as balas que garda na recámara: seis billas fixas de cervexa e dúas que van rotando, pero mantendo sempre o espírito de bebida artesá co que abriron camiño na Coruña hai décadas. Porque A Cova, di o propietario, foi "un dos primeiros en ter cervexas artesás na cidade" -con permiso de locais como Malte- e un dos poucos aos que aínda poden peregrinar os fans da Guinness. "Somos o local da Coruña que leva máis anos ininterrompidamente con ela. O bebedor de Guinness é moi fiel, como os galegos cando van fóra e só queren unha Estrella. É unha insignia do local", asegura o dono.

Para o outro produto estrela do negocio, hai que ter un pouco máis de aguante e, ás veces, sentirse un pouco aventureiro e non terlle medo ás mesturas. Porque os licores deste bar de música folk teñen fama de ser algo aloucados, alén dos clásicos como o licor café, e con sabores sorprendentes.

Moitos, de feito, achéganse ao establecemento só para darlle unha oportunidade a unha copa con sabor a tarta de Santiago, arroz con leite -canela por enriba incluída- ou crema de amorodo. "Eu digo que é un Frigopé", di entre risas Vilariño, que foi construíndo pouco a pouco toda unha irmandade ao redor do seu negocio.

Así, non é raro ver nas súas mesas a familiares dos xogadores de Fillos de Breogán, o equipo de fútbol gaélico que fundou tras a barra, ou que se cruce de vez en cando algún membro da peña deportivista dos Curriolxs da Pescaría. Entre botellas e brindis, tamén rexorde ese galego que ás veces escasea "nun ámbito urbano no que parece que sempre corre risco".

O obxectivo, di o de Peruleiro, é "ser máis próximo", malia eses días nos que o traballo afoga e loítase ata para trocar un saúdo. Pero Vilariño é un "taberneiro de vocación" e sempre trata de atopar un oco. "Hoxe vas a calquera bar e sempre é o mesmo: as mesmas decoracións, as mesmas cervexas... e dá igual quen estea traballando. Eu creo que é importante facer comunidade", afirma.