Adiós a uno de los bares míticos de A Coruña: Monte Alto se queda sin sus callos en 'lanchiña' y con palillo

El bar O Barqueiro abrió sus puertas en el barrio de Monte Alto, en A Coruña, en 1995, fruto de la curiosidad y del espíritu de aventura de un gallego retornado de la emigración. En aquel momento, según cuenta su fundador, José Manuel Infante, nada apuntaba a lo que luego sucedió. Este domingo sirvieron sus últimos callos, la estrella de su carta y plato que los convirtió en uno de esos lugares míticos de la ciudad; pero abrirán durante la siguiente semana para dar punto y final. "É o fin dunha era, aquí remata todo", comenta Infante, que se apartó del negocio hace un par de años por su jubilación. Desde entonces lo regentaba su esposa y también cocinera en el local, Begoña Dubra, que se retira ahora.

"Estaremos aquí ata o sábado. Estamos despedíndonos de toda a xente que nos quere. Son moitas as anécdotas aquí, pero acórdome de todo. Lembro as victorias do Deportivo, todos os trofeos. Tamén as baixadas. Cando collín o bar, o Dépor estaba en Primeira. Agora, que marcho, tamén o deixo aí. Este bar é unha vida enteira, foi onte e é hoxe. Non sei que virá agora. Aquí vin nacer nenos, agora son pais e traen os fillos. Coñecín xeracións de Monte Alto", recuerda Infante.

O Barqueiro alcanzó la fama en la ciudad gracias a una de sus elaboraciones: los callos. En este bar coruñés como tapa los sábados y domingos, en una lanchiña de porcelana, y se comían con palillo únicamente porque se servían con poco caldo. La voz se corrió e Infante comenta que comenzaron a llegar clientes de Cambre, Carballo o Coristanco. Terminaron por aparecer los turistas y, en especial, comensales de Madrid que repetían de año en año. Habla de "moitísimos" domingos en los que a las 15.00 horas tenía que decir a los clientes que no quedaban más callos, para disgusto de los que recorrían grandes distancias por ellos.

"Os callos empecei a facelos eu só o primeiro ano, cando abrín. Quixen poñer algo de tapa, no meu pobo é moi típico porque estamos pegados a Lugo, e é tradición. Entón ofrecíallo aos clientes e gustaban. Pero si que recordo que algún pensaba que con iso ía arruinarme, que perdía cartos. Pero os callos traían xente", expone el dueño.

Una receta de abuela a nieto

Para Infante, sus callos no tienen "ningún segredo" ni esconden un ingrediente. "Facíanse con cariño, que non hai cousa mellor", bromea. La historia de sus callos tiene dos fases: el origen y la tapa. El hostelero, nacido en O Barqueiro, aprendió a cocinar este potaje de su abuela. "Foi na aldea, ela deume unha receita que non consistía en medidas de nada. Mirábase o sabor e, para iso, haille que botar material para que teña consistencia", advierte.

"Empecei a facelos no bar como aprendín, nese estilo. Non hai segredo, hai material. Canto máis lle botes, mellor sabe, e se o material é o mellor, perfecto. Os venres viña moita xente porque de pincho cociñaba orella e touciño cocidos, unha boa cantidade. A auga sobrante botáballa aos callos porque tiña unha xelatina e un sabor tremendos. A carne boa sabe. A cousa foi medrando ata que bloqueamos a cociña as fines de semana con catro potas, dez quilos de garbanzos, moitos máis de carne e máis de 20 chorizos", explica Infante sobre la historia de sus callos.

Sin embargo, la jubilación del dueño puso al frente a su esposa, Begoña Dubra, que formaba parte del negocio casi desde el principio. "Cando empecei e vin que xa non chegaba a atender durante os viños, pedínlle axuda á miña muller. Ela entrou, fíxose rápido e colleu fama a súa tortilla. Facíamola con patacas da aldea, das nosas. Tamén se coñecía que poñíamos pulpo de tapa, que ía ata o porto da aldea para mercalo. Collía moitísimos quilos", detalla Infante, que agradece el esfuerzo de su esposa, quien dejó su trabajo para unirse al negocio matrimonial.

Un bar con origen emigrante

El origen de O Barqueiro está ligado a la historia de Infante y su familia, pero, sobre todo, a un sacrificio por un futuro mejor. "Fun emigrante, marchei a Suíza con 16 anos para buscar unha vida mellor. Traballei en hostalería e logo nunha fábrica. Alí coñecín á miña muller, que é da Laracha e traballaba nun hospital. Levábamos boa vida e tivemos fillos, pero eu non quería que se criaran fóra de Galicia e medrasen na emigración", comenta Infante. Entonces, tomó la decisión de enviar a sus hijos con una de las abuelas. "Pero a miña filla non se adaptaba e eu non estaba tranquilo. Algo había que facer", explica.

"Volvín a Galicia para estar coa miña filla. En 1995, aquí non atopaba en fábricas o que ata ese momento era o meu oficio, o que eu sabía facer. Estaba un pouco perdido e por mediación dun familiar, que me falou desde local, pensei en abrir O Barqueiro, un bar co nome do meu pobo. Dudaba moito, pero foime ben. Quixen meter a cultura da tapa e o pincho. Rematei por ter unha boa clientela, xente fiel e boa", relata Infante.

Después de una vida detrás de la barra de O Barqueiro, su dueño no duda al decir que es "máis de aquí". "Agora estou namorado de Monte Alto, levo máis aquí que en ningún outro lado. Coñezo o barrio todo. Pero non sei como vou facer agora", comenta. Aunque no puede confirmarlo, afirma que existen rumores sobre un posible traspaso del local a otras manos, pero Infante no duda en aclarar que "será outra cousa". "O Barqueiro acaba con nós", aclara Infante

"Neste bar, teño recordos de poñer tapas ata as tres da mañá, pero era nos tempos de antes, cando aínda se facían esas cousas. Estaba a xente botando un grolo e ter que poñerme a fritir unhas patacas ou un raxo. A min gustábame. Agora, como moito, traio e levo a compra. Pasei atendendo moitas tardes de partida e de dados, agora estou, pero xogando. O que veña despois, con xente nova, vai ser diferente. Cousas como aquelas xa non se fan", resuelve durante el descanso entre servicios de su último domingo con callos.

Suscríbete para seguir leyendo