Sara Faro, vocalista de Fillas de Cassandra: "En cinco anos pasas de ser unha promesa da escena galega a que alguén che diga que es un clásico"

Fillas de Cassandra regresan á Coruña para actuar o 13 de agosto nas Festas de María Pita co espectáculo Tertúlia. Antes do concerto, Sara Faro fala da especial relación do dúo coa cidade, do momento que vive a música en galego, do éxito de Tataravoa e dun espectáculo no que promete unha noite "aínda máis emocionante" e con a posibilidade de algunha sorpresa sobre o escenario.

Fillas de Cassandra volve a María Pita. Como chegan a este concerto?

Moi emocionadas. Hai tempo que non visitamos a cidade e dende sempre recibiunos cos brazos superabertos. Sentímonos como na casa. Sempre recordamos todas e cada unha das veces que tocamos aquí porque a xente sempre nos escribe e comenta que vai vir vernos. Iso fai que afrontemos este concerto con moitísima ilusión. Afrontámolo coa tranquilidade que nos dá a experiencia destes últimos cinco anos xirando e tamén porque este espectáculo xa está moi rodado en moitos lugares. Iso dános seguridade, pero tamén hai nervios por volver a unha praza na que xa estivemos e, ademais, facelo dentro dunhas festas tan históricas como as de María Pita. Volver con motivo destas festas é aínda máis emocionante.

Era unha actuación que tiñan pendente?

Totalmente. Era unha ilusión que queriamos cumprir.

Galicia vive un momento moi potente para a música en galego. Percibe tamén un maior orgullo por parte do público?

Creo que hai moito público galego que aínda non se deu a oportunidade de coñecer a grandísima diversidade e calidade que hai dentro da escena galega. Moitas veces parece que o que triunfa fóra é o que valoramos máis aquí. Creo que agora, precisamente grazas á propia identidade e ao propio idioma, ese orgullo vai revertendo cada vez máis cara a nós mesmos. Iso fai que persoas de diferentes idades queiran formar parte desta vaga que leva moitos anos existindo e que cada vez chega a máis lugares.

Son os máis novos os que están impulsando ese cambio?

Si, totalmente. Tamén é certo que agora estamos vendo un boom da música urbana, do trap e do hip hop, e o público máis novo sempre conecta moito con eses xéneros. Por iso é toda unha conquista que aparezan artistas que manexan moi ben esas linguaxes e que sexan capaces de conectar coas inquietudes de adolescentes e mesmo de preadolescentes. Estamos vendo que unha xeración que parecía que non acababa de conectar co idioma e agora si o está facendo e, se isto pode ser unha porta de entrada para falar e vivir en galego, é unha dobre vitoria.

Esa normalización do galego é tamén un obxectivo do dúo?

Cando comezamos o proxecto xa o fixemos en galego. Nunca nos formulamos outra opción. A música naceu para facerse nesta lingua. Pero é certo que o idioma segue sendo unha pregunta, sobre todo cando imos tocar fóra a nivel estatal. O feito de que nos sigan preguntando por que cantamos en galego significa que a normalización do idioma aínda non está rematada. Sempre hai unha contestación política en falar unha lingua como o galego, que foi minorizada durante anos e anos.

As súas cancións falan moito da memoria. Que lembranza da infancia segue máis presente?

Cóllesme nun momento no que precisamente estou removendo todas esas lembranzas coa familia. Eu creo que unha das que máis me acompaña é a do meu avó nas comidas familiares, cantando cancións populares diante da mesa. Eu sempre quería aprender e quedar con esas cancións.

Creo que hai moito público galego que aínda non se deu a oportunidade de coñecer a grandísima diversidade e calidade que hai dentro da escena galega.

Sara Faro

Os concertos de Fillas de Cassandra teñen unha importante parte teatral. Que nace antes, a música ou a historia?

Creo que van un pouco en paralelo porque para nós sempre foi máis sincero crear a partir de historias. Tamén porque somos dúas voces, dúas personalidades e dous caracteres, María e mais eu, ao cincuenta por cento. Cando hai un fío narrativo ou un concepto poético do que tirar, resulta máis sincero construír a música desde esas dúas voces. A música aparece e xa está contando algo por si mesma. María toca algo ao piano e xa parece que hai unha historia, mesmo antes de que existan palabras. Creo que ambas as dúas cousas son totalmente simbióticas.

Moita xente define o grupo como unha mestura de tradición e vangarda. Séntense cómodas con esa etiqueta?

As etiquetas sempre son un pouco reducionistas, pero tamén son necesarias para nomear as cousas e facer que existan. Dalgunha maneira si poderiamos encaixar aí. Hai temas que parten da música tradicional, non só polas melodías senón tamén pola maneira de construír. A música tradicional sempre ten certa picardía, sempre está mostrando e escondendo algo ao mesmo tempo. A lectura que facemos é desde a nosa contemporaneidade e sempre coa intención de innovar, mirando cara ao futuro. Podería ser unha etiqueta máis entre moitas outras. Nós sempre dicimos que Fillas de Cassandra é un proxecto de xénero musical en movemento.

Que sente cando ven tanta xente cantando as vosas canción, por exemplo con Tataravoa que chegou moi lonxe?

A verdade é que nunca sabes cando vai nacer unha canción que transcenda xeracións ou contextos. Iso é o que sentimos con Tataravoa. O mellor é non deixar de sorprenderse nunca. Lembro estar en Mozambique tocándoa e ver a xente emocionada, probablemente sen entender exactamente do que estabamos falando. Hai algo que contén esa canción que move a emoción. Non deixa de sorprendernos todos os lugares aos que pode chegar e creo que é o mellor que lle pode pasar a unha canción.

A música consegue superar a barreira do idioma?

Eu creo que si. A música é un idioma universal. Igual que nós cantamos cancións noutros idiomas sen entender todo o que din, despois les a letra e descobres que a emoción que che provocaban tiña todo o sentido. Coas nosas cancións pasa algo parecido. Igual a xente non pode repetir palabra por palabra o que dicimos, pero vai captando cousas e a propia música xa leva condensada unha mensaxe que se pode entender independentemente de que estea en galego.

En que momento sentiron que Fillas de Cassandra converterase nun proxecto consolidado?

O outro día Catuxa Salom díxome: "Fillas de Cassandra xa é un clásico". Quedei pensando niso porque, ao final, en cinco anos pasas de ser unha promesa da escena galega a que alguén che diga algo así. Socialmente tamén notas que o proxecto vai ocupando ese lugar. Xa levamos cinco anos de percorrido e cada vez sentimos máis tranquilidade. Imos aos concertos con seguridade, pero tamén coa mesma emoción.

Esa consolidación tamén implica máis responsabilidade?

Claro que hai responsabilidade, pero tamén intentamos tomala con humor. Somos dúas persoas ás que lles gusta afrontar a vida así. Gústanos moitísimo o que facemos, sentímonos cómodas enriba e debaixo do escenario e, por iso mesmo, hai que desfrutalo sempre.

Que lle diría a alguén que vai descubrir Fillas de Cassandra por primeira vez en María Pita?

Gustaríame que marchase con ganas de volver. Vai ser un concerto especial. Imos incluír outras voces e espero que tamén se poida subir alguén máis ao escenario. Imos intentalo, porque sempre o intentamos. Tertúlia ten algo que tira cara ao teatro e ao performático, e eu espero que na noite de María Pita luzca marabillosamente.

Suscríbete para seguir leyendo