Xoel López, autor do novo himno do Deportivo: "Síntome como un canteirán, pero xa son máis Lucas que Mella"

O vindeiro martes, 23 de xuño, actúa no peirao de Batería, dentro da programación de Noites do Porto. Como afronta esa cita na noite de San Xoán?

Non é un concerto máis, iso está claro, é un pouco máis importante do normal. Pero, por sorte, levamos oito ou dez concertos e chegamos á Coruña coa xira un pouco rodada.

Cambia algo vivir a noite meiga como artista?

Cando era un neno, a noite de San Xoán era moi especial. A primeira vez que nos deixaban quedar ata tarde, os primeiros amores, as primeiras saídas cos teus amigos... Iso marca para toda a vida, é unha data especialmente potente e importante.

Comparte escenario o día 23 con Caamaño&Ameixeiras, unha sinerxía interesante e un selo moi galego.

Si, coñezo a Sabela, pero especialmente a Antía, e admíroas moito porque son dúas cracks facendo música e tocando instrumentos. Foi algo da organización, pero alegreime de ver que tamén estaban elas. De feito, imos facer algo xuntos no meu concerto, polo menos un tema, que me fai moita ilusión. Tamén estarán comigo Calequi y Las Panteras. Nunca levo colaboracións e penso que esta é a mostra de que este día é realmente especial.

Que se sinte ao actuar de local na súa cidade?

Hoxe en día xa estou afeito, pero non é algo que sexa fácil ao principio. Cando comecei, para min era o concerto máis difícil do ano, porque tes moita responsabilidade. Sentes o cariño, pero tamén a presión e, incluso, a mirada da túa propia familia, que ás veces é puro amor, pero outras veces son os que che din que houbo cousas regulares. É o que ten a confianza, que che da o bo e o malo. Pero tamén son eses comentarios, en moitas ocasións, os que che fan medrar. Agora que xa levo décadas tocando e teño 48 anos, a verdade é que é un día para gozar e ser moi feliz.

É case coma ser canteirán no fútbol, que moitas veces sofren un escrutinio maior.

Totalmente, que teñen vinte mil ollos enriba deles. Se fan algo ben é a hostia, pero se fan algo mal... É un bo paralelismo, sinto exactamente iso. O que pasa é que non é o mesmo ser Mella que ser Lucas Pérez. Cando empezas, levas peor a crítica e o aplauso, porque con iso tamén hai que convivir e ás veces pode facer que te confíes de máis. É complicado, aínda que é algo polo que todos temos que pasar. Eu, agora mesmo, por idade e experiencia son un pouco máis Lucas (risas).

Toca este ano no concerto de San Xoán, pero xa actuou en María Pita, no Noroeste, estivo coa Sinfónica... Que lle queda a Xoel por facer na Coruña?

A ver, faltábanme dúas cousas: tocar en San Xoán e facer o himno do Dépor que, tocando madeira, xa están en vías de ocorrer en 2026. Despois xa non sei que me queda, supoño que desfrutar da vida (risas).

Música e deportivismo

Anunciou o Deportivo que será vostede o encargado de compoñer o novo himno branquiazul. É unha presión ou unha motivación?

É unha presión que eu transformo en ilusión. Son coma un neno con este tema, sinto que o que está facendo a canción é o pequeno deportivista que ía a Riazor cando tiña 10 anos. Conéctame cunha parte de min importantísima, coa infancia, que marca para sempre. É distinto a cando fago cancións para os discos, porque esta é para todo o deportivismo, que vai moito máis alá da nosa cidade. Eu vivín en Arxentina, estiven de xira en Europa, e a xente coñece A Coruña moitas veces polo Dépor. Intentarei que apareza todo iso no himno, facer algo que fale de min e de todo o deportivismo en xeral. Desde o Xoel pequeno vendo ao Dépor en Segunda e ao Fabril a que, dalgún xeito, estean tamén o Dépor de Europa coñecido en todo o mundo e o deportivismo actual, coa ilusión que temos de volver a Primeira e estar de novo entre os mellores.

Ten moito que ver escribir un himno con compoñer calquera outra canción?

Hai moitos factores comúns, porque, ao final, o deportivismo é un sentimento, unha emoción, e a música é algo que ten que emocionar. Moitas veces, cando unha canción fala da miña vida, o que vexo é que cando eu falo de min, falo tamén de todo o mundo. Ás veces conectas máis e outras menos. Neste caso, é certo que conectar é unha obriga, ten que chegarlle a todo o mundo, pero non é algo que eu non faga habitualmente.

É sinxelo condensar o sentimento branquiazul?

Ao final, é unha canción e hai que sintetizar, porque ten que quedar bonito. A letra xa está escrita e entendo que está, digamos, todo o que eu considero importante. É algo que saíu de min, que tiña claro, porque falo como deportivista. A min dáme igual que o Dépor estea en Primeira, en Segunda ou en Terceira. Quero pensar que o que eu canto é o que sentimos moitos. A ver se é así.

C Tangana ofreceuse a escribir himno do Celta a través das redes sociais. Como nace a conversa entre Xoel e o Dépor?

Foi unha proposta do Deportivo directamente, pero tamén algo que xa escoitara moitas veces da xente ou de xornalistas. Estaba no aire. Houbo unha chamada e eu, por suposto, tiña claro que quería intentalo polo menos. Chegou nun mal momento, porque tiña traballo por enriba das miñas posibilidades cando estaba a punto de sacar o disco e a xira nova, pero nin podía nin quería dicir que non. Deixei outras cousas de lado e centreime no himno. Na mesma noite que mo dixeron, escribín o 80% da letra desde a cama. Era algo que levo gardando anos e pensei mil veces, é coma se os versos levasen tempo agardando o seu momento de saír de min. Foi a hostia. E quedei moi contento, aínda que tardei bastante en durmir esa noite. Dous días despois púxenlle música e agora estamos perfilando e coa produción.

Imaxina o momento no que Riazor cante o seu himno en Primeira División?

Cando empecei a escribilo, non sabía se subiamos ou non, aínda que eu tiña claro que íamos ascender. Faime moita ilusión pensalo, pero coido que é mellor afrontalo desde a humildade. Ao final, decidirá o público. É a xente a que vai decidir se lle gusta ou se se canta no estadio. Estouno facendo con todo o amor do mundo e con toda a ilusión, pero non entro a pensar neses termos.

O momento actual

En abril publicou o seu décimo sétimo disco, Oniria popular, un traballo que definiu como "moi visceral". Como foi a acollida?

A sensación é que á xente que nos segue habitualmente gústalle moitísimo, pero pasa o de sempre cos meus discos. Como eu non son o típico que está en todas partes e todo o mundo me escoita, sae o disco e hai que facer pico e pala, traballar e tocar. Pouco a pouco, o público vai entendendo o que é, escoita os temas en directo. Agora estamos cos concertos de verán e festivais e, claro, tocamos 5 ou 6 temas do disco, porque nunha hora e cuarto non cabe máis. Pero o ano que ven faremos xira de salas e estaremos por toda España. Cando o disco estea máis integrado, precisamente, nesa oniria popular xa o faremos enteiro.

Suscríbete para seguir leyendo