A cara escura da emigración, sobre as táboas en Mera

«Moitas veces, desde as institucións, sobre todo en distintas fases históricas, falábase da xente que emigrando facía fortuna e conseguía ter unha vida próspera ao seu retorno. Pero non a todo o mundo lle foi de marabilla na diáspora», conta a dramaturga e actriz Carmen Conde sobre Boa sorte, mala fama, obra que escribiu a partir das investigacións que realizou para tratar de comprender mellor a historia do seu avó, que emigrou á Arxentina. «Na obra está o relato do fracaso, porque a maior parte dos relatos migratorios teñen que ver con moito sufrimento e moita loita, e iso deriva nunha traxicomedia en tres actos porque, aínda que hai moita traxedia, tamén hai relatos cómicos», explica a directora, que exerce de narradora sobre as táboas, acompañada da actriz Mariña Pena e da cantante Nastasia Zürcher, que pon música ao vivo.

A eses relatos da emigración menos lustrosa nos resultados súmase a «mala fama» que, asegura, se lles puxo aos galegos nos destinos varios do mundo nos que buscaron fortuna. E fama de que? «Pois de ruidosos e sucios», explica Conde. «En Arxentina a palabra ‘galego’ aínda hoxe é un insulto e un sinónimo de tonto», apunta.

Escolle a dramaturga as andoriñas como alegoría dos galegos emigrados na súa obra, que abrangue as partidas «desde finais do século XIX, cando principalmente se emigraba rumbo ás Américas, ata a emigración dos anos 50 e 60, xa dirección a Europa». «Son aves de bo agoiro, migrantes e que viven agrupadas en colectividades, nos seus niños sempre fan colonias, pero teñen certa mala fama porque onde aniñan hai excrementos e ao piar arman moito barullo. E isto é un pouco o que se dicía da emigración galega: barullo e sucidade, non sabíamos falar baixo», conta.

Suscríbete para seguir leyendo