Iria Friné, coordinadora da Comisión O Castro: "En toda Europa estarían orgullosos do Museo Carlos Maside, e aquí pasamos"

A historiadora da arte e investigadora da Universidade de Santiago de Compostela, Iria Friné-Rivera Vázquez, encara a coordinación da nova Comisión O Castro —formada por decenas de agrupacións ás que calquera pode unirse a través da páxina da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña— co único fin de loitar polo coidado do Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside.

En palabras da historiadora, trátase dun espazo cultural “magnífico e cheo de riqueza cultural” que merece recuperar o espírito co que foi fundado nos anos 70 por Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane.

Con que obxectivo nace a Comisión O Castro?

Todo xurdiu a raíz das xuntanzas que fixemos durante todos estes meses para conseguir que declarasen BIC o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside. Hai dous anos comezamos con todo isto pero, como todo, os procesos son lentos. Unímonos moitas asociacións culturais, e incluso partidos políticos e particulares, para loitar por un ben común. O que queremos agora é facer un seguimento do museo, coñecer realmente cal é o seu estado e visibilizalo, porque é un lugar absolutamente impresionante.

Cales son as características que o converten nun lugar tan especial?

Ademais da ampla colección de arte que ten, posúe moitísimo valor pola súa arquitectura e pola traxectoria tan prestixiosa que ten. En calquera lugar de Europa estarían orgullosos de ter un museo como este, e aquí pasamos. Non me imaxino os alemáns desprezando a Bauhaus. Se lle explican isto que pasou aquí a un alemán, explotaríalle a cabeza. Queremos que as cousas cambien e que o museo funcione de acordo coa natureza que lle deron os seus fundadores, nada menos que Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane, e que estea aberto á cidadanía para todo o que precise.

Como se viviu desde as asociacións a declaración de Ben de Interese Cultural?

Era o que merecía, que se protexese dunha vez. Celebrámolo moito, o que pasa é que queremos que isto se poña agora en práctica, porque a declaración require que se conserve, tanto material como espiritualmente. A noticia é marabillosa, pero iso conleva que se teñan que facer as cousas que se teñen que facer e que isto non sexa só cubrir un expediente.

"Ten unha documentación moi valiosa que merece ser coidada"

Cales son as prioridades agora desde a Comisión O Castro?

Producir e xerar cultura, ademais de recibir a todos os públicos, pero o primeirísimo de todo é manter a estrutura. Xa desde o primeiro momento, Díaz Pardo explicou que a edificación precisaba moito coidado polos materiais. O museo require unha gran restauración e conservación, tanto no exterior como no interior, é dicir, tanto no continente como no contido. Alí, ademais, hai cartas, notas, libros… unha documentación moi valiosa que merece ser coidada.

En que estado se atopa actualmente o museo?

Hai problemas de humidades e fai falta restaurar a pintura nas paredes, ademais de mellorar os sistemas de ventilación e deshumidificación, porque a humidade ataca moito ao edificio e ás obras que hai dentro. Ademais, non pode estar así de pechado con todo o contido que ten.

Que tipo de programación e actividades considera fieis ao espírito co que Díaz Pardo e Seoane concibiron o museo?

Desde o primeiro momento estivo pensado para ser un laboratorio de formas. O que se desexaba era recoller eses modelos que se descoñecían, como a Bauhaus, o modelo de William Morris e un longo etcétera. Lugares que eran obras de arte e, á súa vez, auditorios ao servizo da cidadanía. Esta era a filosofía do proxecto. O propósito non era que se convertese unicamente nun museo no que se expuxesen obras bonitas, senón que tivese unha función activa. Alí fabricáronse pezas de Sargadelos, pero é moito máis ca iso. Calquera que cruzase as súas portas estaba aberto a un senfín de cultura. Agora non vale con facer catro conferencias, ten que converterse nun lugar activo e aberto de referencia.

Por que pensa que non se lle estaba a dar o valor que merece?

É algo que me ten perplexa, porque non logro entender o motivo. Tendo en conta o potencial que ten e o que podería supoñer a nivel internacional, ninguén se explica como pasou isto. Como todo o patrimonio galego, precisa de divulgación, e neste caso queda aínda moito por descubrir. Pero estou segura de que as novas xeracións van estar moi receptivas e interesadas en coñecer máis sobre el.

Suscríbete para seguir leyendo