19 de octubre de 2011
19.10.2011

XLMS

19.10.2011 | 02:00

Áporta dos meus oitenta anos todo semella tornárseme máis incomprensible ca nunca.

Entramos en crise por producir máis do que podiamos consumir. Non traballar, que era unha bendición, agora é un severo problema que castiga a millóns de persoas. E apañar traballo é agora o único traballo de moita xente. Ó tempo, a idade de xubilación dilátase máis e máis en tanto os máis novos non dan iniciado a súa vida laboral deica a madurez. Por outra parte os afortunados que teñen traballo agora deben esforzarse máis ca nunca para gañar menos.

A cousa pública non vai mellor. A súa degradación parece imparable, levándose por diante moitos dos logros adquiridos en décadas de esforzos: a sanidade universal gratuíta, os servizos sociais e o ensino público de calidade.

Ai o ensino público!

Entristéceme ver o que pasa coa nosa universidade. Coa UDC, a Universidade da Coruña. Con pouco máis de vinte anos, a Universidade da Coruña tornouse nunha realidade impresionante. Vinte e tantos mil estudantes, case dous mil profesores e centos de empregados públicos conforman a que sen dúbida é xa unha das maiores empresas da Coruña.

E non falo do valor económico da empresa como tal senón do seu valor humano e intanxible ou, como se di hoxe, do know how ou saber facer quen ela atesoura.

A nosa universidade é un rico niño de saber. Estou certo que é o lugar no que van xurdir as persoas e as ideas que van facer mudar o noso futuro.

Días pasados fíxose público que a situación urbanística do campus universitario da Coruña é moi peculiar de xeito que a maior parte das súas instalacións e edificios estarían fóra de legalidade.

Senón entendín mal -e preocupeime en comprendelo- o defecto nacería da imposibilidade legal para que a universidade puidera construír edificios en tanto non dispuxera da totalidade dos terreos que o plan urbanístico lle atribúe e que a día de hoxe aínda non dispón xa que a universidade foinos comprando a medida que os ía necesitando.

Ben.

Perfecto e lóxico.

A Universidade nacente vai mercando terras e facendo edificios nelas para atender o seu crecemento. E así dende o seu primeiro día. Dende o día en que é fundada. E van xa tres reitores disto!

Entendo que iniciar unha universidade adquirindo primeiro a inmensidade de terreos que se prevía que nun hipotético futuro podería chegar a ocupar, todo isto antes de poñer un so ladrillo, podería provocar que nunca se chegara a poñer ese primeiro ladrillo pois os recursos necesarios terían sido investidos en terras.

E ata onde eu sei, as funcións da Universidade son a docencia e a investigación para facer avanzar a sociedade, non o atesouramento de terras baleiras.

Eu pasei pola universidade hai xa máis de medio século. Estudei na fermosa cidade universitaria de Caracas, un magnífico exemplo de urbanismo universitario, e o recordo daqueles espazos aínda me emociona.

E cunha emoción semellante tamén sinto que a miña universidade, e chámoa miña pois nela imparte a docencia o meu fillo e estuda o meu neto, non foi ben tratada polas autoridades encargadas de xestionar o caos urbanístico de Galicia. Sexan estas as da Consellería oportuna en Santiago ou as da Concellería pertinente na Coruña pois se o campus universitario da Coruña estaba sendo construído fóra da lei, o problema radicaba na lei, non no campus. Xa que se a lei é absurda, debe ser emendada. Pois a lei é un papel. Importante, pero un papel. E un papel amáñase con outro papel. Sobre todo cando o que está en xogo é de tan alto interese público como unha

universidade.

Como cidadán preocúpame, especialmente nos tempos nos que andamos, que se mate ao mensaxeiro.

Neste caso o mensaxeiro era XLMS: Xosé Lois Martínez Suárez. Un home que ten por iniciais as das tallas. Si, todas as tallas, dende o S, do miúdo, ó XL do xigante, que eran as dimensións que manexou na construción da universidade. Traballou resolvéndoo todo, dende o detalle miúdo da mesa dunha aula ata a dimensión xigante da globalidade dun campus onde en oito anos modelou toda unha universidade.

Entre tanto, os políticos de turno non daban asinado... un papel!

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook