O Deportivo da Coruña

Durante anos, A Coruña viviu a guerra do L que saudaba aos cidadáns que chegaban á cidade a través da avenida de Alfonso Molina. Os defensores do topónimo en galego retiraban a citada letra do nome escrito con flores decorativas na curva que daba entrada á longa recta de acceso á urbe.

A lea sobre esta cuestión proviña fundamentalmente do enfrontamento entre os defensores do nome en galego e un sector capitaneado polo alcalde da cidade que máis anos ocupou o sillón de María Pita, un Francisco Vázquez molesto polo uso da lingua cooficial e o topónimo que foi recoñecido legalmente no ano 1983 a través da lei de Normalización Lingüística, un pacto que puxo fin á longa noite de pedra da ditadura de Franco. Neses anos non só se menosprezou o idioma galego, senón a quen o empregaba e instaurou unha cultura de autoxenreira.

Neste contexto, cómpre celebrar a decisión do Deportivo de adaptar o seu nome e galeguizalo para pasar de Real Club Deportivo de La Coruña a Real Club Deportivo da Coruña, un movemento pendente aínda de concreción, pois require cambios legais na súa marca rexistrada e o voto favorable da xunta de accionistas, se ben a aprobación está garantida porque Abanca é propietaria do 99% de títulos. Unha vez se superen estes trámites, converterase en realidade un desexo dos seareiros branquiazuis, como comprobou o club mediante estudos de opinión internos logo do pulo aportado polo movemento Aquí tamén se fala asociado ao instituto Rafael Dieste.

Este paso non só non debería molestar a ninguén, senón que debería converterse en motivo de orgullo e pegamento dunha masa social que demostrou nos peores anos do Deportivo estar disposta a acompañalo en calquera travesía do deserto. Mais tamén debería alegrar aos defensores da normalización lingüística nun país no que calquera atisbo de galeguización xa non xera a reacción contraria dos sectores máis reaccionarios, limitados a un espectro cada vez máis reducido da sociedade, senón a defensa do idioma propio e a reivindicación dun sinal de identidade.

A decisión contribuirá aos festexos do 120 aniversario do club branquiazul, que conmemorará esa data o vindeiro 8 de Nadal, lembrando así o primeiro partido no Corralón da Gaiteria ante o Coruña.

Tratarase da primeira modificación do nome do club nos últimos 85 anos, pois a última produciuse no 1941 cando se recuperou o Real Club Deportivo de La Coruña abandonado dez anos antes coa proclamación da Segunda República. Durante esa etapa republicana, retirou o Real do seu nome, un título que a Casa Real lle concedera no 1909 pasando a chamarse Real Club Deportivo de la sala Calvet, o lugar onde prendeu o xermolo dun dos únicos nove equipos de España que lograron ganar unha liga. En 1911 pasou a chamarse Real Club Deportivo de La Coruña, que en 1992 engadiu ao final o SAD en referencia á súa conversión en sociedade anónima deportiva.

Agora, a galeguización do seu nome contribuirá á defensa da normalización lingüística e á identificación do club da cidade co nome legal da mesma, unha decisión que só debería producir orgullo e satisfacción.n