Combatermos na Galicia o racismo, o sexismo e o clasismo

A construción dunha Galicia moderna, inserida plenamente na contemporaneidade e dona dos seus propios resortes económicos e políticos, non pode edificarse sobre as areas movedizas da exclusión. A democracia non é un mero ritual demoscópico nin unha arquitectura institucional baleira de contido social; é, ante todo, a plasmación práctica da igualdade radical de todos os cidadáns en canto á súa dignidade e capacidade de obrar. Porén, o noso país, como outros países da Europa na que nos inserimos, enfróntase hoxe a tres patoloxías estruturais que actúan como auténticos disolventes da convivencia: o racismo, o sexismo e mailo clasismo. Estas tres liñas de fractura non operan como compartimentos estancos, senón de xeito interconectado, levantando muros invisíbeis que devalúan a nosa calidade democrática, dinamitan a transversalidade social e castran as potencialidades dunha economía que aspira ser diversificada, autocentrada e sostíbel.

O clasismo en Galicia presenta raíces históricas profundas, vinculadas a unha secular submisión colonializante que hoxe se manifesta nun capitalismo extractivo de nova matriz. Este modelo concibe o noso territorio como unha reserva de man de obra barata e un escenario de sacrificio para o espolio dos nosos recursos naturais —comunitarios e enerxéticos—. O clasismo contemporáneo perpetúa unha perversa segmentación do mercado laboral, onde as clases medias e populares son confinadas á precariedade mentres os centros de decisión estratéxica se deslocalizan fóra de Galicia. Fronte isto, un patriotismo cívico e integrador debe reivindicar o traballo e a xustiza distributiva como os piares sobre os que asentar unha verdadeira soberanía económica. Non hai liberdade nacional posíbel sen a emancipación material das clases medias e traballadoras galegas.

Ao mesmo tempo, o sexismo segue a ser unha eiva estrutural que lastra o noso desenvolvemento. Malia que a retórica oficial rexistra pomposas declaracións de igualdade, a realidade do noso tecido produtivo amosa unha fenda salarial persistente e unha moi grave infravaloración dos traballos de coidado, historicamente feminizados e invisibilizados no noso medio rural e urbano. Unha Galicia moderna e de vangarda non pode permitirse o luxo de prescindir ou precarizar o talento, a intelixencia e a capacidade de dirección de máis da metade da súa poboación. O feminismo galego, cunha fonda estirpe identitaria, é hoxe un vector de democratización imprescindíbel para garantir a transversalidade das políticas públicas e para dotalas dunha faciana humana, arraigado nas necesidades reais da xente e incompatíbel co individualismo insolidario.

Tamén emerxe o racismo no noso horizonte como unha ameaza directa á cohesión comunitaria. A Galicia do século XXI é unha sociedade receptora de migracións, un fenómeno que debe ser lido como unha oportunidade de enriquecemento mutuo e de revitalización demográfica; nunca como un elemento de segregación. O racismo, tanto o institucional como o de baixa intensidade, opera dividindo á cidadanía, creando guetos laborais e impedindo unha integración real baseada na igualdade de dereitos e deberes. Quen vén residir a Galicia, quen abre aquí a súa casa e achega o seu esforzo ao común é un galego máis con pleno dereito a participar no deseño do noso futuro colectivo. O racismo ambiental ou laboral é radicalmente alleo á tradición hospitalaria, comunal e cívica da nosa Galicia.

Para artellar a economía autocentrada, moderna e resiliente que o país precisa, urxe combater este triplo flaxelo cunha estratexia transversal. Unha economía diversificada esixe a máxima pluralidade e o aproveitamento integral de todo o capital humano dispoñíbel, sen distinción de orixe, xénero ou extracción social. A xustiza social e a igualdade de oportunidades son os motores máis eficientes da produtividade e da cohesión. Superar estas barreiras non é unha concesión benévola nin un exercicio de retórica ben pensante; é un imperativo ético, un requisito de estrita eficiencia económica e, por riba de todo, un acto de afirmación nacional.

Só dende unha sociedade cohesionada, libre de prexuízos e firmemente asentada na igualdade, poderemos erguer unha Galicia dona de si mesma no concerto europeo e internacional.