Vinte anos despois da súa desaparición “prematura”, a figura do poliédrico galeguista ourensán Carlos Casares (1941-2002) volveu nunha homenaxe póstuma á sede do Parlamento de Galicia, institución da que formou parte na primeira Lexislatura como independente nas filas socialistas dirixidas entón por Francisco Vázquez. Un paso efémero pola política, pero prolífico en canto ao “consenso” do que este luns se fixo gala nas distintas voces que abordaron a súa figura.

“Volva vostede, señor Casares, e tráiase algunhas boas compañías!”, desexou o expresidente Mariano Rajoy, o deputado máis novo na cámara de 1981, nos albores da autonomía galega que primeiro se aposentaron no episcopal Pazo de Xelmírez, antes de chegar ao actual Pazo do Hórreo, previo paso polo Pazo de Fonseca.

Rajoy pronunciou estas palabras após lembrar a figura de quen, sendo independente, votou favorablemente a investidura de Gerardo Fernández Albor (Alianza Popular) xunto a Ramón Piñeiro e Benjamín Casal, a pesar de que non era preciso para o resultado. Un xesto que salientou o expresidente popular, xa que Galicia contaba con “maioría de centro dereita de 50 escanos fronte a 71”, en palabras, en leste mesmo coloquio, de Xosé Luís Barreiro Rivas, que foi vicepresidente da Xunta -—e logo apoiou a moción de censura contra Albor en 1987—.

“Un parlamento onde había nivel, moito nivel, moito; algúns deberían resucitar, visto o visto”, manifestou Mariano Rajoy nunha referencia velada á actual conxuntura política. O ex presidente do Goberno seguiu esta liña coa reivindicación de “un parlamento no que había regras, cumpríanse, palabras dadas, ás que nunca se faltaba e moi boa xente”.

“Porque se pode ser político, capaz, competente, intelixente e boa xente, como o era Carlos Casares, que ademais era educado e tiña sentido do humor, que tamén é compatible con todo o anterior”, destacou o expresidente do Goberno antes desa apelación ao retorno do que tamén foi presidente do Consello dá Cultura Galega e membro de Galaxia.